ฟางเวยเดินกลับบ้านด้วยอารมณ์ดีสุด ๆ บ้านซอมซ่อของเขาในที่สุดก็จะได้ซ่อมเสียที!
“พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
เขาเพิ่งก้าวเข้าประตูรั้ว หญิงรองก็พุ่งเข้ามาหาทันที แขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกอดขาเขาไว้แน่น
ซานยาก็วิ่งเข้ามา คว้าเสื้อฟางเวยไว้ไม่ยอมปล่อย “พ่อไปไหนมา! แม่บอกว่าพ่อไปหาเงิน!”
หญิงใหญ่เท้าเอวทำท่าราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย แล้วถามว่า “พ่อ แม่บอกว่าเมื่อคืนพ่อไปจับกุ้งตอนดึก จับได้ไหม”
“ได้สิ! ได้มาเยอะแยะเลย!”
ฟางเวยอุ้มหญิงรองขึ้นมา แล้วก้มลงช้อนซานยาขึ้นมาอีกคน ลูกสาวทั้งสองห้อยอยู่คนละข้างตัวเขา หัวเราะคิกคักไม่หยุด
อู๋เส้าหลี่ก็เดินเข้ามา แล้วเรียกเขาว่า “ต้าเว่ย...”
ฟางเวยกำลังจะเรียกภรรยา แต่สายตากลับมองข้ามไหล่เธอไปเห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ในลานบ้าน เป็นผู้นำหมู่บ้านโจว
“เส้าหลี่ พาเด็ก ๆ เข้าบ้านไปก่อน”
ผู้นำหมู่บ้านโจวพูดกับอู๋เส้าหลี่ “ฉันมีเรื่องจะคุยกับฟางเวยตามลำพัง”
พอหญิงรองกับซานยาได้ยินก็หันมองฟางเวย แล้วค่อย ๆ ไถลลงจากตัวเขาอย่างว่าง่าย
อู๋เส้าหลี่เห็นฟางเวยไม่พูดอะไร จึงเรียกลูกสาวทั้งหลายเข้าบ้าน แล้วดึงประตูปิดไว้แง้ม ๆ
ลานบ้านพลันเงียบลง
ฟางเวยนั่งลงตรงข้ามผู้นำหมู่บ้านโจว แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง
ผู้นำหมู่บ้านโจวรับบุหรี่มาคาบไว้ในปาก
ฟางเวยขีดไม้ขีดไฟดัง “แชะ” แล้วขยับเข้าไปจุดบุหรี่ให้เขา
“ฟางเวย”
ผู้นำหมู่บ้านโจวสูดควันเข้าปอดลึก ๆ ก่อนพ่นควันเป็นวงออกมาช้า ๆ แล้วพูดว่า “แม่น้ำป่าที่เจี่ยวซานนั่น คนในหมู่บ้านรู้กันดีว่ามีปลาและกุ้งไม่มาก”