ฟางเวยพาลูกสาวสองคนกลับบ้าน พอเข้าไปในลานบ้านก็เห็นอู๋เส้าหลี่กับโจวลี่กำลังยุ่งอยู่รอบโต๊ะในห้องโถง
เขาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ บนโต๊ะมีผ้าที่เพิ่งซื้อมาผืนหนึ่งกางอยู่ ข้าง ๆ วางไม้บรรทัด ชอล์ก และกรรไกร
โจวลี่ถือแบบกระดาษไว้ในมือ กำลังทาบกับผ้าเพื่อกะขนาด ส่วนอู๋เส้าหลี่คอยส่งของให้เธออยู่ข้าง ๆ
“พวกคุณนี่…เริ่มทำเสื้อผ้าตามแบบที่ฉันบอกแล้วเหรอ?”
ฟางเวยเดินเข้าไปใกล้พลางถาม
“กำลังทำเสื้อตัวอย่างอยู่น่ะ”
อู๋เส้าหลี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “นายไม่ได้บอกว่าจะเอาหุ่นสักสองสามตัวมาใส่เสื้อผ้าเหรอ? ฉันกับพี่สะใภ้เลยตัดแบบออกมาก่อน”
ฟางเวยเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าพวกเธอสองคนจะขยันทำงานกันขนาดนี้ เขาก้มลงมองแบบกระดาษในมือพี่สะใภ้
แบบกระดาษแผ่นนั้นวาดได้สัดส่วนแม่นยำ เส้นสายคมชัดเรียบร้อย มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีพื้นฐาน
โจวลี่เห็นฟางเวยเข้ามาดูใกล้ ๆ ก็เขินอายเล็กน้อย จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ฉัน…ฉันวาดไม่ค่อยดี”
“ไม่เลย ดีมากแล้ว”
ฟางเวยพยักหน้า น้ำเสียงจริงจัง “พี่สะใภ้ ฝีมือคุณไม่แพ้ช่างในเมืองเลย ทำต่อแบบนี้แหละ”
โจวลี่ยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนก้มหน้าวาดต่อ
ฟางเวยหันไปดูอู๋เส้าหลี่ตัดผ้า แล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ฝีมือของพวกคุณสองคน ฉันว่าวันเปิดร้านต้องทำให้คนทั้งเมืองตะลึงแน่”
อู๋เส้าหลี่ส่งสายตาค้อนให้เขา “มีแต่นายนี่แหละที่พูดเก่ง! ปากหวานจริง ๆ!”
พอค่ำลงอีกหน่อย อู๋เสี่ยวฉินกับอู๋ฟากั๋วก็พาหลานสาวหลายคนกลับมาจากไร่ของฟางเฉียง พร้อมผักที่เด็ดมา