“พี่ ๆ น้า ๆ ทุกคน วันนี้ร้านเสื้อผ้าตระกูลฟางของฉันเปิดร้านวันแรก ช่วยมาอุดหนุนกันหน่อยนะ!”
ฟางเวยได้ยินคำเหน็บแนมเหล่านั้นทั้งหมด แต่สีหน้าไม่ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ยังคงยิ้มแย้มพูดว่า “ใครชอบเสื้อผ้าก็เข้ามาดูได้ ไม่ซื้อก็เข้ามาเดินชม ช่วยเพิ่มความคึกคักให้ร้านเราหน่อย!”
พูดจบ เขาก็เปิดประตูสองบานออกกว้าง พร้อมผายมือเชื้อเชิญ
ผู้คนเบียดเสียดผลักดันกัน เสียงดังอื้ออึง ก่อนจะกรูกันเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่
บนราวแขวนมีเสื้อผ้าอยู่หลายตัว ทั้งหมดตัดเย็บตามแบบที่ฟางเวยบอก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าทันสมัย แถมยังมีป้ายกระดาษเขียนราคาไว้ทุกตัว
บางคนรู้สึกว่าเสื้อผ้าเหล่านี้สวยจริง แต่ก็มีคนคิดว่าแพงเกินไป
อู๋เส้าหลี่กับโจวลี่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่ากลับขายไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว
จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น พอเปิดหน้าร้าน ก็ยังมีคนพาเพื่อนและญาติที่เมื่อวานไม่ได้มาเดินชมแวะมาอีกครั้ง
“ร้านนี้แหละ!”
“เมื่อวานนายไม่ได้มา เลยไม่เห็นน่ะ! ในตู้โชว์มีหุ่นสองตัวสวมเสื้อผ้าอยู่ เหมือนคนจริง ๆ เลย!”
“หุ่นมีอะไรน่าดู ฉันอยากดูหน้าร้านลายดอกนั่นต่างหาก...”
“หน้าร้านนั่นน่ะเหรอ แดงบ้างเหลืองบ้าง ทั้งถนนนี้ไม่มีร้านไหนสว่างสะดุดตาเท่าร้านนี้แล้ว!”
ฟางเวยไม่สนว่าพวกเขาจะมาเดินชมหรือมาซื้อเสื้อผ้า ยังคงยิ้มแย้มเชื้อเชิญให้เข้าร้านเหมือนเดิม
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเกาะตู้โชว์จนหน้าแนบกระจก ดวงตาจ้องกระโปรงสีชมพูหม่นบนตัวหุ่นผู้หญิงเขม็ง “โธ่เอ๊ย หุ่นตัวนี้ทำได้เหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดเลย!”