“ต้าเว่ย ร้านเสื้อสำเร็จรูปที่แกจะเปิดน่ะ ทำได้จริงเหรอ?”
หยางเชี่ยนนั่งซ้อนท้ายจักรยาน คุยกับฟางเวยไปเรื่อยเปื่อย
“ทำไม ไม่เชื่อว่าฉันจะหาเงินได้เหรอ?”
ฟางเวยถามโดยไม่หันกลับมา
“เชื่อ! แกทำอะไรฉันก็เชื่อ!”
หยางเชี่ยนรีบตอบ แต่ก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ “ฉันแค่รู้สึกว่า ไอ้หุ่นพลาสติกกับกระจกบานใหญ่ที่แกพูดถึง ฟังดูน่ากลัวชะมัด ผู้หญิงในเมืองจะรู้จักของพวกนี้เหรอ?”
“เพราะพวกเธอไม่เคยเห็นไง ถึงได้ยิ่งรู้สึกแปลกใหม่”
ฟางเวยหัวเราะ “รอดูได้เลย วันเปิดร้าน รับรองว่าสาว ๆ ในเมืองต้องพากันมาดูความคึกคัก!”
เขาเย็บเสื้อไม่เป็นก็จริง แต่รู้ว่าเสื้อผ้าแบบไหนเคยเป็นที่นิยม ขอแค่วาดแบบออกมาได้ ด้วยฝีมือของภรรยากับพี่สะใภ้ ยังไงก็ต้องทำออกมาได้แน่!
หยางเชี่ยนเกาหัว หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ความสงสัยในใจก็คลายลงไปกว่าครึ่ง
ตัวเมืองคึกคักกว่าในเมืองเล็ก ๆ มาก บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่
ฟางเวยไม่ได้พาหยางเชี่ยนเดินเล่นเรื่อยเปื่อย จุดหมายแรกของพวกเขาคือโรงเรียนมัธยมประจำตัวเมือง
หน้าโรงเรียนมีแผงลอยตั้งเรียงกันตั้งแต่เช้า ทั้งขายซาลาเปา ปาท่องโก๋ เมล็ดแตงโม และน้ำอมชู ต่างก็ส่งเสียงเรียกลูกค้ากันสุดเสียง
ทันทีที่เสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้น นักเรียนก็กรูกันออกมาจากโรงเรียนเป็นกลุ่มใหญ่ หลายคนอดใจไม่ไหว แวะซื้อของกินเล่นตามแผงลอย
ฟางเวยยืนอยู่ริมถนนพักใหญ่ คอยจดจำเงียบ ๆ ว่านักเรียนเหล่านั้นซื้ออะไรกันและจ่ายเงินเท่าไร
พวกนักเรียนจับกลุ่มกันสองสามคน