“แม่ แม่พูดกับเขาแบบนั้นไม่ได้นะ”
โจวจื้อยวีขยับตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย บังสายตาของพ่อแม่ที่มองไปยังเย่โจวหง
“กุญแจบ้านเก่าฉันเป็นคนเอามาเอง เรื่องไปบ้านเย่โจวหงก็เป็นความคิดของฉันเอง”
“เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉันกลับบ้านทุกวัน แต่ฉันไม่ยอม ถ้าจะด่าก็ด่าฉันคนเดียว อย่าไปพาลใส่คนอื่น”
เย่โจวหงหันไปมองเธออย่างประหลาดใจ
มือของโจวจื้อยวีกดชายกระโปรงไว้ตลอด จนบีบผ้าตรงนั้นยับไปหมดแล้ว
“งั้น… ซ่งชวน นายคิดยังไง?”
แต่โจวเชิงยวนไม่สนใจที่ลูกสาวออกหน้าปกป้องคนอื่น เขาหันไปมองซ่งชวนที่เงียบมาตลอด
“นายลองพูดดูสิ ทรัพยากรด้านการศึกษาและโอกาสในการพัฒนาที่อังกฤษ ดีกว่าที่ประเทศเราหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นว่าลูกบอลถูกส่งมาให้ ‘ตัวเก่งที่สุด’ ฝ่ายตัวเอง เย่โจวหงก็แอบส่งเสียงเชียร์อยู่ในใจ
“ลุงโจว ผมเห็นด้วยกับความคิดเห็นส่วนใหญ่ของลุงครับ การไปเรียนต่อที่อังกฤษเป็นเส้นทางที่ดีจริง ๆ”
ซ่งชวนนั่งหลังตรง แล้วยังพยักหน้าอย่างเป็นกลางอีกด้วย
“จริงครับ อ็อกซ์ฟอร์ดดีมาก ถ้าให้ผมเลือกใหม่อีกครั้ง ผมก็ยังเลือกไปอยู่ดี”
สีหน้าของพ่อแม่ตระกูลโจวผ่อนคลายลง
สมแล้วที่เป็นเด็กเรียนเก่งจากตระกูลซ่ง เข้าใจความหวังดีของพ่อแม่ และมองเห็นข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้
แต่สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ ในวินาทีถัดมา ซ่งชวนกลับเปลี่ยนประเด็นทันที
“แต่ถึงจะเป็นเส้นทางที่ดีแค่ไหน ก็ไม่ได้แปลว่าจะเหมาะกับทุกคน”