“ติ๊งต่อง——”
เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ซูเหยารีบเดินไปเปิดประตู
โจวจื้อยวียืนอยู่ด้านนอก ยังสวมกระโปรงตัวเดิมจากคืนที่หนีออกจากบ้าน แต่สีหน้ากลับดูไม่แย่นัก
ซูเหยายกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ อยากแตะหน้าผากลูกสาวดูว่าเธอป่วยหรือเปล่า
แต่หางตากลับเหลือบเห็นว่า บริเวณทางเดินหน้าประตูยังมีเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่อีกสองคนยืนอยู่
คนหนึ่งคือซ่งชวน ลูกชายคนเดียวของตระกูลซ่ง
อีกคน… ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของลูกสาว เย่โจวหง
มือที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลดกลับลงข้างตัว แล้วเบี่ยงตัวหลบให้พวกเขาเข้ามา
“แม่”
โจวจื้อยวีก้มหน้าเรียก
“อืม เข้ามาก่อนเถอะ”
ซูเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันไปหยิบรองเท้าแตะสำหรับแขกคู่ใหม่เอี่ยมสองคู่ออกจากตู้รองเท้า
“ซ่งชวน? เย่โจวหง?”
โจวเชิงยวนเดินออกมาจากทางห้องนั่งเล่น
เขาจ้องมองลูกสาวนิ่งอยู่หลายวินาที พอแน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว จึงหันไปมองเด็กหนุ่มทั้งสอง
“พวกนายมาด้วยได้ยังไง?”
ตื่นเต้นชะมัด!
“สวัสดีครับลุงโจว สวัสดีครับป้าซู”
เย่โจวหงยืดหลังตรง รีบพยักหน้าทักทาย
“สวัสดีครับลุงโจว ป้าซู” ซ่งชวนพยักหน้าทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน “วันนี้ผมกับโจวหงมาส่งจื้อยวีกลับบ้านในฐานะเพื่อนครับ”
“อืม เข้ามานั่งก่อนสิ”