โจวจื้อยวีกลับเข้าห้องของตัวเอง แล้วปิดประตูเบา ๆ
ข้าวของในห้องยังจัดวางเหมือนกับวันที่เธอหนีออกจากบ้านทุกอย่าง
ของบนโต๊ะหนังสือยังอยู่ที่เดิม แม้แต่ยางลบที่เธอวางไว้ข้างกระบอกดินสอตอนออกจากบ้านก็ไม่มีใครแตะต้อง
เธอใช้ปลายนิ้วลูบโต๊ะเบา ๆ ไม่มีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว
หลายวันที่ผ่านมา แม่คงเข้ามาทำความสะอาดทุกวัน
โจวจื้อยวีดึงเก้าอี้ออกมานั่ง หยิบการบ้านปิดเทอมที่ยังทำไม่เสร็จออกมา ส่วนมือถือวางอยู่ทางขวามือโดยหงายหน้าจอขึ้น
เธอยังทำโจทย์ไปได้ไม่กี่ข้อ ประตูห้องก็ถูกเคาะเบา ๆ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
โจวจื้อยวีนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เข้ามาได้ค่ะ”
ซูเหยาเปิดประตูเข้ามา ในมือถือแก้วนมอุ่น ๆ มาด้วย
สายตาของแม่ลูกสบกันกลางอากาศ ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไร
บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างไม่พูดถึงเรื่องที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้
“เมื่อเช้ารีบออกจากบ้าน คงไม่ได้กินมื้อเช้าดี ๆ ใช่ไหม มาก่อน ดื่มนมสักหน่อย”
ซูเหยาเดินเข้ามา วางแก้วนมลงบนโต๊ะเบา ๆ
“ค่ะ” โจวจื้อยวีกำปากกาไว้ ก่อนจะพูดเสริมเสียงเบา “ขอบคุณค่ะแม่”
ดูเหมือนซูเหยายังอยากพูดอะไรอีก
แต่พอเห็นกระดาษเอสี่ที่เขียนแผนการไว้เต็มแผ่นบนโต๊ะ สุดท้ายเธอก็เพียงช่วยลูกสาวเปิดม่านหน้าต่างไว้ครึ่งหนึ่ง
“อย่าอ่านหนังสือนานเกินไป เหนื่อยแล้วก็พักนะ”
ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง
โจวจื้อยวีประคองแก้วไว้ ความอุ่นค่อย ๆ แผ่จากฝ่ามือออกไป
เธอจิบนมอุ่นทีละน้อย สายตามองไปยังแนวร่มไม้เขียวขจีของภูเขาฉีหยุนด้านนอกหน้าต่าง ในใจรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
“ครืด——”
จู่ ๆ มือถือบนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา
เธอรีบวางแก้วแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเย่โจวหง
ซงเย่: [ฉันถึงบ้านแล้ว]
ซงเย่: [ที่บ้านนายเป็นยังไงบ้าง ลุงกับป้ายังบังคับนายเหมือนเดิมไหม]