วันนี้คือวันที่ 22 มิถุนายน วันพฤหัสบดี
ได้อานิสงส์จากวันหยุดเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง วันศุกร์สัปดาห์นี้จึงไม่ต้องเรียน บ่ายวันนี้ก็เลิกเรียนได้เลย
เรียนหนังสือเรียนวิชาบังคับเล่มสองจบแล้ว ครูคณิตศาสตร์หลี่เฟิงกำลังวาดรูปบนกระดาน พร้อมอธิบายเวกเตอร์เชิงพื้นที่
สวีชิงเหยียนที่นั่งอยู่ด้านล่างจ้องกระดานตาค้าง ใจลอยไปหมด
ช่วงครึ่งวันสุดท้ายนี้ เธออยากหาคำตอบให้ได้ว่าหลินจิ้งเสวี่ยอยากได้ของขวัญแบบไหนกันแน่
เดิมทีเธอมั่นใจเต็มเปี่ยม คิดว่ารู้จักกับหลินจิ้งเสวี่ยมาหกเจ็ดปีแล้ว แค่หาของขวัญสักชิ้นจะไปยากอะไร
แต่พอเริ่มเขียนรายการจริง ๆ สวีชิงเหยียนกลับพบเรื่องน่ากลัวเรื่องหนึ่ง
สีที่หลินจิ้งเสวี่ยชอบล่ะ?
เหมือนจะเป็นสีขาว? ไม่สิ นั่นแค่เพราะเสื้อผ้าของเธอส่วนใหญ่เป็นสีนี้ ไม่ได้หมายความว่าเธอชอบจริง ๆ
อาหารที่ชอบล่ะ?
เวลาไปซื้อข้าวด้วยกันที่โรงอาหาร ทุกครั้งเธอจะเดินนำหน้าไปสั่งอาหาร หลินจิ้งเสวี่ยเดินตามหลัง เธอตักอะไร หลินจิ้งเสวี่ยก็สั่งตามอย่างนั้น
แล้วเพลงที่ชอบล่ะ? อนิเมะที่ติดตาม? ที่ที่อยากไปล่ะ?
เธอไม่เคยเห็นจิ้งเสวี่ยติดตามอนิเมะเรื่องไหน ไม่เคยได้ยินเธอเปิดเพลงไหนวนซ้ำ แม้แต่เรื่องอยากไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่เคยพูดถึงสักคำ
ฟ้าถล่มแล้ว!
เหลือวิธีสุดท้ายแล้วสินะ...
“ชิงเยวี่ย ชิงเยวี่ย เธอรู้ไหมว่าจิ้งเสวี่ยชอบอะไร”
สวีชิงเหยียนฉวยจังหวะที่ครูหันไปเขียนกระดาน แอบสะกิดสาวน้อยที่นั่งเฉียงไปข้างหน้าเบา ๆ
“จิ้งเสวี่ยน่ะหรือ... เหมือนจะไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษนะ”
ซูชิงเยวี่ยลองนึกดูอย่างละเอียด ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ทุกครั้งที่ไปซื้อชานมกับเธอ เธอก็สั่งเหมือนฉันทุกที ฉันสั่งซื่อจี้ชุน เธอก็สั่งซื่อจี้ชุน ฉันสั่งลำไยมะพร้าวนุ่ม เธอก็สั่งลำไยมะพร้าวนุ่มเหมือนกัน”
พอได้ยินแบบนั้น สวีชิงเหยียนก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกสงสารเพื่อนสนิทคนนี้จับใจ ต้องระมัดระวังขนาดไหน ถึงได้กลัวแม้กระทั่งการเลือกชานมสักแก้วว่าจะเลือกผิด?
หลังกลับจากวิ่งสามัคคีช่วงพักใหญ่ สวีชิงเหยียนยังไม่ทันได้ดื่มน้ำ ก็รีบตรงไปห้องหนึ่งทันที
“เสี่ยวยวี่ ขอถามอะไรหน่อย...”
เธอถามคำถามเดียวกับที่เพิ่งถามซูชิงเยวี่ยไปทุกคำ