วันที่ 21 มิถุนายน วันก่อนวันหยุดเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง
ใกล้วันหยุดทีไร ทุกคนก็เริ่มนั่งไม่ติดที่อีกตามเคย พอกระดิ่งเลิกเรียนตอนเที่ยงดังขึ้น ทางเดินก็พลันคลาคล่ำราวกับม้าพันตัว นักเรียนทั้งหลายแทบอยากติดปีกบินไปโรงอาหาร
“ชิงเยวี่ย เธอไปบุกก่อนเลย! วันนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย”
สวีชิงเหยียนไม่ได้คล้องแขนซูชิงเยวี่ยไปกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนทุกวัน
เพราะเย่โจวหง เพื่อนโต๊ะหน้าของเธอยังไม่ไป
เขามีนิสัยแปลกอยู่อย่างหนึ่ง คนอื่นรีบไปโรงอาหารกันแทบแย่ แต่เขากลับชอบรอจนคนในห้องทยอยออกไปเกือบหมดแล้ว ถึงค่อยลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า
โดยเฉพาะช่วงใกล้สอบปลายภาคแบบนี้
หอพักล็อกประตูตอน 12:50 ทุกครั้งเขาจะอยู่จนถึง 12:35 แล้วค่อยรีบไปกินข้าวเที่ยง
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเรื่องจริงจังจะขอให้ช่วย สวีชิงเหยียนไม่มีทางยอมอยู่กินเศษอาหารเย็นชืดในโรงอาหารหรอก!
“เสี่ยวเย่เย่ ขอถามอะไรหน่อย~”
พอรอบข้างเงียบลงในที่สุด สวีชิงเหยียนก็ยื่นมือไปจิ้มหลังเพื่อนโต๊ะหน้า
เย่โจวหงหันกลับมา สีหน้างุนงง
“นายว่า... จะให้ของขวัญวันเกิดเพื่อนซี้ยังไงดี?”
สวีชิงเหยียนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ถามอย่างเขิน ๆ
“แบบที่ทำให้อีกฝ่ายซึ้งมาก ๆ น่ะ”
เดี๋ยวนะ สวีชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?
แววตาของเย่โจวหงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด เขามองเธอขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่สองสามที
“เดี๋ยวนะ เธอคบใครอยู่เหรอ? อย่าบอกนะว่าเป็นคู่หมั้นวัยเด็ก?”
“ไสหัวไปเลยนะ!”
สวีชิงเหยียนขนลุกซู่ ก่อนจะเงื้อกำปั้นเล็ก ๆ ทุบหลังเขาเต็มแรง
“โอ๊ย—”
แม้เธอจะไม่ได้ออกแรงมาก แต่เย่โจวหงก็ยังทำท่าโก่งตัวงออย่างเกินจริง
“สุภาพบุรุษเขาใช้ปาก ไม่ใช้มือนะ!”
“ฮึ ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ แล้วจะตีแกทำไมไม่ได้?” สวีชิงเหยียนเท้าเอวอย่างโมโห “วันเกิดจิ้งเสวี่ยใกล้จะถึงแล้วต่างหาก วันที่ 1 กรกฎาคม!”