“เมื่อวานฉันไปส่งเอกสารที่ฝ่ายกิจการนักเรียน แล้วบังเอิญได้ยินข่าววงในมา”
โจวจื้อยวีกวาดตามองไปรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจทางนี้แล้ว ถึงค่อยลดเสียงพูดต่อ
“นายคงรู้แล้วใช่ไหมว่าโรงเรียนมีโควตาไปทำกิจกรรมศึกษานอกสถานที่ต่างประเทศทุกปี”
เย่โจวหงพยักหน้า
การไปทำกิจกรรมศึกษานอกสถานที่ต่างประเทศเป็นสวัสดิการช่วงปิดเทอมฤดูร้อนประจำปีของฉู่ไว้
ทางโรงเรียนจะจัดอาจารย์นำทีมโดยเฉพาะ นักเรียนจะได้เข้าไปเยี่ยมชมและศึกษาตามมหาวิทยาลัยชื่อดังในต่างประเทศ
“เทอมนี้แต่ละวิชาภาษากลุ่มเล็กมีโควตาแค่สามคน จะคัดเลือกจากพฤติกรรมระหว่างเรียนกับคะแนนสอบปลายภาค การสอบวันศุกร์นี้แหละคือรอบสำคัญที่สุด”
โจวจื้อยวีเว้นไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
“เพราะงั้นครั้งนี้ถึงไม่บอกแนวข้อสอบและไม่แจ้งล่วงหน้า ก็เพื่อวัดระดับความรู้จริง ๆ ของทุกคน”
“นายมั่นใจไหม?”
โจวจื้อยวีหันข้าง มองเด็กหนุ่มข้างกายที่เหมือนถูกฟ้าผ่า
เย่โจวหงช็อกจนชาไปทั้งตัว ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว—
ใครเขาจัดสอบปลายภาคเป็นการสอบกะทันหันกันบ้างเนี่ย?!
ภาษาญี่ปุ่นมีสองห้อง รวมกันแล้วก็มีคนไม่น้อย แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่อยากไป แต่การแข่งขันแย่งโควตาฟรีต้องดุเดือดแน่!
เย่โจวหงนึกถึงโจวเสวียนเทียนแห่งห้องหนึ่งขึ้นมา
หมอนั่นอยู่ห้องภาษาญี่ปุ่นสอง คะแนนก็ยืนหนึ่งในสามสิบอันดับแรกของระดับชั้นมาตลอด
ยังมีพวกหัวกะทิห้องบุกเบิกนวัตกรรมอีก เรียนวิชาหลักกันจนแทบหมดแรงแล้วยังมาแข่งวิชาภาษาต่างประเทศที่สองต่อ เรียกได้ว่าไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นรอดเลย
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนผู้เล่นระดับทองแดงที่หลงเข้ามาในเกมระดับสูง
แต่ว่า!
พอคิดว่าถ้าได้โควตา ก็จะได้เดินเล่นบนถนนต่างประเทศกับโจวจื้อยวีด้วยกัน...
การสอบมะรืนนี้ ต่อให้ต้องอ่านหนังสือจนแทบตายก็ต้องคว้ามาให้ได้!
……
“กริ๊งงง—”
คาบสุดท้ายของวันศุกร์ วิชาภาษาต่างประเทศที่สอง
หลินเหย่หอบข้อสอบปึกใหญ่เดินเข้าห้องเรียนมา คราวนี้ไม่ได้เปิดจออัจฉริยะฉายสไลด์เหมือนทุกครั้ง
“คาบนี้เราจะสอบปลายภาคในห้องเรียนกัน”
สิ้นเสียง ห้องภาษาญี่ปุ่นห้องหนึ่งก็คร่ำครวญกันระงมทันที
“เฮ้ย! เล่นจู่โจมกันแบบนี้เลยเหรอ?!”