“ปากของเสี่ยวยวี่นี่มันเชื่อไม่ได้จริง ๆ! เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่าจะไม่ทิ้งฉัน!”
เล่อเหยาส่งเสียงฮึดฮัด
ดูท่าเล่อเหยากับโจวจื้อยวีจะสนิทกันขึ้นกว่าเดิมจริง ๆ สรรพนามที่ใช้เรียกเปลี่ยนจาก “จื้อยวี” มาเป็น “เสี่ยวยวี่” แล้ว
“ฉันพูดว่า ‘ขอโทษ’ ต่างหาก อีกอย่าง เธอก็ตามมาทันแล้วไม่ใช่เหรอ”
ใบหูของโจวจื้อยวีขึ้นสีชมพูจาง ๆ
“นั่นก็เพราะฉันขายาวไงล่ะ!”
เล่อเหยาชี้ขาตัวเอง ก่อนจะทักทายเย่โจวหงกับคนอื่น ๆ อย่างเปิดเผย
“ไฮ เราเจอกันอีกแล้ว พวกคุณมาดูคะแนนเหรอ?”
“อือ… แค่อยากมาดูหน่อยน่ะ”
เย่โจวหงพยักหน้า สายตาเผลอมองไปทางโจวจื้อยวีโดยไม่รู้ตัว
“งั้นฉันกับเสี่ยวยวี่ช่วยเช็กให้ได้นะ”
เล่อเหยาพูดพลางมองหญิงสาวสองคนที่ชะโงกหน้าอยู่ด้านหลังเย่โจวหง
“พวกเธอก็จะเช็กด้วยหรือเปล่า?”
“เช็ก ๆ ๆ! ขอบคุณนะ ฉันชื่อสวีชิงเหยียน อยู่ห้องสี่ ระดับ ม.ปลายหนึ่ง”
สวีชิงเหยียนประนมมือเข้าด้วยกัน
“ฮ่า ๆ ๆ เธอน่ารักเกินไปแล้วนะ”
เล่อเหยาหัวเราะเพราะท่าทางของเธอ
ซูชิงเยวี่ยก็เอ่ยขึ้นเสียงเบาเช่นกัน
“ห้องสี่ ระดับ ม.ปลายหนึ่ง ซูชิงเยวี่ย รบกวนพวกเธอด้วยนะ”
“เอ่อ… ห้องสี่ ระดับ ม.ปลายหนึ่ง เย่โจวหง”
“โอเค! จำได้แล้ว” เล่อเหยาหันไปมองโจวจื้อยวี “งั้นเสี่ยวยวี่เข้าไปช่วยเช็กก่อนนะ ส่วนฉันจะอยู่ข้างนอกคุยกับพวกเขาต่อ—”
“เข้าไปเช็กพร้อมกัน สะดวกกว่า”
โจวจื้อยวีพูดขัด แล้วคว้าข้อมือเล่อเหยาเดินเข้าไปในห้องเรียน