“นักเรียน รบกวนอย่าเข้ามาครับ”
มีนักเรียนอีกคนพยายามฉวยจังหวะที่คนกำลังวุ่นวายแอบเข้าห้องหนึ่ง แต่ถูกหลุยเหยียนเชิญออกไป
หลุยเหยียนยืนเอียงตัวอยู่ข้างกรอบประตู บังทางเข้าไว้เกือบหมดพอดี ข้าง ๆ เขาคือหัวหน้าห้อง เซี่ยรั่วชิง
เธอกอดอกพิงผนัง มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่เมื่อใครขยับเข้ามาใกล้ เธอก็จะขยับตัวบังทางเข้าให้แน่นขึ้นอย่างแนบเนียน
“ตอนนี้เป็นเวลาคาบอ่านหนังสือเองของห้องหนึ่ง ทุกคนอยากเช็กคะแนนก็เข้าใจได้ แต่ขออย่ารบกวนเพื่อนในห้องเราตอนเรียนครับ”
มีคนยังไม่ยอมแพ้ พึมพำว่า “แต่ได้ยินมาว่าห้องพวกนายเช็กคะแนนได้แล้วนี่……”
“เข้าใจกันหน่อยนะครับ ถ้าจะเช็กคะแนน รอพรุ่งนี้ระบบวิชาการของโรงเรียนเปิดให้ดูพร้อมกันก็เหมือนกันครับ”
น้ำเสียงของหลุยเหยียนสุภาพอ่อนโยน
แต่เมื่อประกอบกับร่างสูงใหญ่กำยำของเขา ต่อให้คำพูดจะนุ่มนวลแค่ไหน ก็แทบไม่มีใครกล้าฝืนเข้าไป
“หลุยเหยียน——”
เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคน
เฉินฮ่าวถือปากกาดำกับสมุดจดอยู่ในมือ ดูท่าคงตั้งใจจะจดคะแนนไป
“ฉันไม่รบกวนเพื่อนห้องหนึ่งหรอก ให้ฉันเข้าไปจดคะแนนแป๊บเดียวได้ไหม? หวังจื่อหางเพื่อนห้องเราก็อยากเช็กคะแนนของตัวเองเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็เอียงตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นหวังจื่อหางที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง