“ฉันขอพูดก่อน!”
เล่อเหยายกมือขึ้น แล้วรายงานคะแนนของตัวเองอย่างไม่เกรงใจ
“คณิตศาสตร์ 80 ประวัติศาสตร์ 92 วิชาภูมิศาสตร์ 90 วิชาสังคมศึกษา 95 แต่ฉันเลือกสายวิชาศิลป์ล้วนนะ สำหรับพวกนายคงไม่มีประโยชน์เท่าไหร่”
“ประวัติศาสตร์กับวิชาสังคมศึกษาได้สูงขนาดนั้นเลยเหรอ?!”
สวีชิงเหยียนสูดลมหายใจเฮือก เกือบจะร้องเสียงแหลมออกมา
“แฮะ ๆ วิชาสายศิลป์ของฉันก็ไม่แย่มาตลอดนะ”
เล่อเหยายิ้มแล้วชูนิ้ววี ก่อนหันไปมองโจวจื้อยวีที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
“แล้วเสี่ยวยวี่ล่ะ?”
“คณิตศาสตร์ 97” โจวจื้อยวีเอ่ยเบา ๆ
สวีชิงเหยียน “……”
เย่โจวหง “……”
แม้แต่ซูชิงเยวี่ยยังยกมือดันแว่นด้วยความหวาดหวั่น
เล่อเหยาใจดีช่วยถามแทนทั้งสามคนที่กำลังเงียบงัน
“แล้ววิชาอื่นล่ะ? ยังมีอีกไหม?”
โจวจื้อยวีมองเธอ คล้ายจะจนใจอยู่บ้าง
“วิชาฟิสิกส์ 95 วิชาภูมิศาสตร์ 92 วิชาสังคมศึกษา 94”
“พวกนักเรียนเก่งนี่เป็นมนุษย์อยู่ไหมเนี่ย……” สวีชิงเหยียนราวกับถูกฟ้าผ่า ค่อย ๆ กุมหัวแล้วย่อตัวลง “ไม่ต้องสนใจฉันแล้ว ปล่อยให้ฉันนอนแผ่บนพื้นเย็น ๆ สักพักเถอะ……”
เล่อเหยายิ้มพลางยื่นมือไปดึงเธอขึ้น
“อย่า ๆ พื้นมันเย็น ถึงฉันจะอยู่ห้องหนึ่ง แต่ฉันก็อิจฉาพวกที่เก่งสายวิทยาศาสตร์เหมือนกันนะ!”
เย่โจวหงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก
เขาก้มมองกระดาษโน้ตในมือตัวเอง
คณิตศาสตร์ 82 วิชาฟิสิกส์ 92 วิชาภูมิศาสตร์ 95 วิชาเคมี 88
เมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่ได้เห็นตัวเลขพวกนี้ เขาตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอยอยู่ตรงนั้น
แต่พอได้ฟังคะแนนของโจวจื้อยวี ความรู้สึกด้อยค่าที่คุ้นเคยก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ
เธอยังคงเก่งกาจเหมือนเดิม ยังคงเปล่งประกายเหมือนเดิม
เปล่งประกายจนทำให้รู้สึกว่า ต่อให้เขาทุ่มเทสุดชีวิตไล่ตาม ก็ยังทำได้แค่พอมองเห็นแผ่นหลังของเธอเท่านั้น
แต่ในวินาทีถัดมา ความคิดอีกอย่างก็กดความรู้สึกนั้นลงไป
คณิตศาสตร์ 82 วิชาฟิสิกส์ 92 วิชาภูมิศาสตร์ 95 วิชาเคมี 88
เมื่อเทียบกับความยากของข้อสอบชุดนี้ คะแนนระดับนี้ถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว!