“ใครน่ะ ใครกัน?”
เหล่าเพื่อนร่วมชั้นหันมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น อยากรู้ว่าใครกันที่โชคดีได้กินเนื้อโกเบที่อาจารย์เลี้ยง
“เย่โจวหง โจวจื้อยวี พวกเธอสองคนขึ้นมาหน่อย”
หลินเหย่รอให้ทุกคนเงียบลง ก่อนมองไปยังสองคนที่อยู่หน้าแท่น
เสียงปรบมือดังขึ้นทันทีในห้องเรียน
ให้ตายสิ ทั้งที่เนื้อหาพวกนี้ฉันก็เข้าใจหมดแล้วแท้ ๆ...
แต่ก่อนเย่โจวหงจะลุกขึ้น เขาก็ยังเผลอเปิดตำราเรียนดูตามสัญชาตญาณ
“ไม่ต้องตื่นเต้น” โจวจื้อยวีลดเสียงลง “ทำเหมือนกำลังคุยกับฉันตอนนั่งอยู่ที่โต๊ะก็พอ”
มันจะเหมือนกันได้ยังไง?
แต่เย่โจวหงก็ยังดึงดันตอบไปคำหนึ่ง
“ฉันไม่ตื่นเต้นแน่นอน”
เขาลูบท้ายทอย แล้วเดินตามโจวจื้อยวีขึ้นไปบนแท่น
“ใช้ประโยคพื้นฐานฝึกบทสนทนา เริ่มจากสรุปผลการสอบประจำเดือนของอีกฝ่าย แล้วพูดต่อว่าจะช่วยกันดูแลเรื่องการเรียนอย่างไร”
หลินเหย่ยืนหลบไปด้านข้าง เว้นแท่นไว้ให้ทั้งสองคน
โจวจื้อยวีมองเย่โจวหงเป็นเชิงบอกให้เขาเริ่มก่อน
“คุณโจวทำวิชาคณิตศาสตร์ได้ดีในการสอบครั้งก่อน แถมยังทำโจทย์ข้อสุดท้ายจนเสร็จด้วย”
(เพื่อนโจวทำวิชาคณิตศาสตร์ได้ดีในการสอบครั้งก่อน แถมยังแก้โจทย์ข้อสุดท้ายจนเสร็จด้วย)
เย่โจวหงกระแอมเบา ๆ พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ
“ปกติคุณก็ทบทวนบทเรียนอย่างตั้งใจอยู่แล้ว การสอบครั้งหน้าต้องทำคะแนนได้ดีแน่นอน”
(ปกตินายก็ทบทวนบทเรียนอย่างตั้งใจอยู่แล้ว การสอบครั้งหน้าต้องทำคะแนนได้ดีแน่นอน)