ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ต้องเป็นเพราะฉันเปิดชีวิตผิดวิธีแน่ ๆ!
เย่โจวหงนึกว่าตัวเองจะได้นั่งรถเมล์กลับบ้านกับโจวจื้อยวีด้วยกัน หลังจากไม่ได้ทำแบบนี้มานาน
ผลปรากฏว่า……
“เธอไปกับพวกเราด้วย” โจวจื้อยวีคล้องแขนเล่อเหยาไว้ “เธอก็จะไปป้ายรถเมล์เหมือนกัน”
“Hello~”
เล่อเหยาเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วยกมือทำท่ากรรไกร
หรือว่าเพราะตัวเองทำให้โจวจื้อยวีโมโห หล่อนถึงได้จงใจชวนเพื่อนสนิทมาด้วย แล้วไม่สนใจเขาอย่างนั้นหรือ?
แต่ว่า……
เมื่อกี้ฉันเหมือนจะไม่ได้พูดอะไรเลยนะ?
(><>: มีความเป็นไปได้ไหมว่าเป็นเพราะไม่ได้พูดอะไรเลยน่ะ?)
“งั้น……ก็ไปด้วยกันเถอะ”
เย่โจวหงจับสายกระเป๋านักเรียน แล้วเดินนำไปข้างหน้าเอง
เด็กสาวทั้งสองรีบตามมา ไม่นานก็เริ่มคุยกันเรื่องแผนช่วงสุดสัปดาห์
เล่อเหยาบอกว่าแม่เตรียมจะพาเธอไปซื้อของ แต่เธออยากไปห้องดนตรีเพื่อฝึกคีย์บอร์ด
ส่วนโจวจื้อยวีบอกว่าอยากไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด เพราะใกล้ถึงการสอบเข้าห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ต้องเตรียมตัวให้ดี
เย่โจวหงฟังเด็กสาวทั้งสองคุยกันเงียบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองเหมือนจะสอดแทรกเข้าไปในบทสนทนาไม่ได้เลย
เวลาปกติเขาเดินกับโจวจื้อยวีแค่สองคน ก็ต้องใช้แรงใจอย่างมากกว่าจะทำให้ตัวเองไม่ประหม่าได้
ถ้ามีเด็กสาวที่ร่าเริงพอ ๆ กับสวีชิงเหยียนเพิ่มมาอีกคน แถมเขาก็ยังไม่ค่อยสนิทกับเธอ……
เย่โจวหงจึงทำได้แค่ล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงนักเรียน แล้วตั้งใจมองถนนใต้เท้า
พอเดินมาถึงทางเดินในโรงเรียน นักเรียนที่เดินผ่านไปมาก็เริ่มมีจำนวนมากขึ้น
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดูดีราวกับนายแบบ แถมยังมีเด็กสาวเดินอยู่ข้าง ๆ อีกสองคน ยากที่จะไม่เป็นที่สนใจ