เย่โจวหงตัวแข็งทื่อ นิ้ววางอยู่บนสายกีตาร์ ไม่รู้ว่าควรเล่นต่อหรือหยุดดี
“เสี่ยวเย่เย่ สวัสดี~”
สวีชิงเหยียนทักทายเขาอย่างตื่นเต้น ราวกับบังเอิญเจอกันกลางถนน
“ส-สวัสดีครับทุกคน”
โจวจื้อยวีพยักหน้าให้เขา ยังไม่ทันได้พูดอะไร สวีชิงเหยียนก็ลากเธอเข้าไปในร้านเปียโนแล้ว
“ไป ๆ เข้าไปเดินดูข้างในกัน”
สวีชิงเหยียนกับเฉินชูเยวี่ยสบตากัน แล้วเชื่อมต่อวอล์กีทอล์กในทีม
【เรียกเฉินชูเยวี่ย แผนทุกอย่างราบรื่น เปลี่ยน】
【รับทราบ! ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เปลี่ยน】
เย่โจวหงถอนหายใจโล่งอกอยู่ด้านนอกประตูกระจก
เขาปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ เพิ่งจะเตรียมเล่นเพลงต่อไป ประตูก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
เฉินชูเยวี่ยโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่ง กวักมือเรียกเขา
“รุ่นน้อง เข้ามาหน่อยสิ”
เย่โจวหงถือกีตาร์เดินเข้าไปในร้าน
“เสี่ยวเย่ ตอนนี้พี่ยุ่งนิดหน่อย” เฉินชูเยวี่ยเดินไปทางห้องเก็บของ พลางแกล้งทำเป็นยุ่ง “เพื่อนสองคนนี้อยากดูเครื่องดนตรี ฝากน้องช่วยดูแลหน่อยนะ”
???
พวกเราก็รู้จักกันหมดไม่ใช่เหรอ? นี่เล่นอะไรกันอยู่เนี่ย?
เย่โจวหงฝืนใจเดินไปหาทั้งสองคน หลบสายตาของโจวจื้อยวี
“พวกคุณมาทำอะไรกันเหรอ?”
สวีชิงเหยียนตอบอย่างมั่นใจ “ฉันอยากเรียนเครื่องดนตรี ก็เลยเรียกเสี่ยวยวี่มาเป็นเพื่อนไง”
“อ้อ... อยากดูอะไรล่ะ? กีตาร์หรือเปียโน?”
มือของเย่โจวหงที่จับคอกีตาร์กระชับแน่นขึ้น
“ก็ดูตัวที่อยู่ในมือนายนั่นแหละ รีบเล่นอีกสักเพลงให้เสี่ยวยวี่ถ่ายไว้สิ จะได้เอาไปทำโฆษณารับสมาชิกใหม่ของชมรมดนตรีเบาเทอมหน้า!”
“ถ่ายตรงนี้เลยเหรอ?”
“เร็ว ๆ เข้า”
สวีชิงเหยียนดันเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้สูงเรียบร้อยแล้ว