“คุณครูครับ ไม่ใช่ผมนะครับ! เป็นแอร์นั่นต่างหาก……”
เมื่อหลินจิ้งเสวี่ยเห็นชัดว่าคนที่เดินเข้ามาทางประตูหน้าคือเย่โจวหง ไหล่ที่เกร็งอยู่ถึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
ε- (´∀`;)
“ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมเคาะประตูแล้วนะ!” เย่โจวหงรีบอธิบาย “แค่เสียงอาจจะ……เบาไปหน่อย”
“หนูนึกว่าเป็นคุณครูค่ะ ช่วงนี้ผู้อำนวยการเกาชอบมาเดินตรวจแถวห้องเรียน”
“ขอโทษนะครับ ถ้าสัปดาห์หน้าผมกลับมาก่อนเวลา จะส่งข้อความทางไวแชตบอกคุณก่อน”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“จริง ๆ นะครับ คราวหน้าผมจะบอกแน่นอน!”
“แต่หนูไม่ได้เอามือถือมาโรงเรียนนี่คะ……”
ไม่ได้เอามือถือมาเหรอ?
พอได้ยินหลินจิ้งเสวี่ยพูด เย่โจวหงก็ชะงักไป
ปกติเขาพกมือถือจนชิน เลยเกือบลืมไปว่าฉู่ไว้ยังมีกฎโรงเรียนข้อนี้อยู่
โรงเรียนสั่งห้ามนักเรียนพกมือถืออย่างเด็ดขาด ทุกภาคเรียนจะจัดให้สภานักเรียนกับคุณครูสุ่มตรวจ เพียงแต่สุ่มตรวจไม่บ่อยนัก ทุกคนเลยแอบเอามือถือมาโรงเรียนกันทั้งนั้น
“งั้นเราตั้งรหัสลับกันเถอะ” เย่โจวหงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ต่อไปเวลาผมกลับมา ผมจะเคาะประตู”
เขาเดินกลับไปที่ระเบียง แล้วปิดประตูหน้าห้องเรียน
“ก๊อก ก๊อก”
เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง แล้วเคาะอีกครั้ง
“ก๊อก——”
“สั้นสองครั้ง ยาวหนึ่งครั้ง เป็นไง? ถ้าได้ยินเสียงนี้ คุณก็จะรู้ว่าผมมาแล้ว”
เย่โจวหงผลักประตูเข้ามา แล้วปิดประตูลงอีกครั้ง
“ได้ค่ะ หนูจำได้แล้ว” หลินจิ้งเสวี่ยพยักหน้าอย่างตั้งใจ
เขากลับไปที่นั่ง เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
การบ้านสุดสัปดาห์ทำเสร็จหมดแล้ว
เรื่องเส้นโค้งกรวยที่เพิ่งเรียนในวิชาคณิตศาสตร์ช่วงนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก
เย่โจวหงเปิดเอกสารวิชาภาษาอังกฤษ ตั้งใจว่าบ่ายนี้จะลองทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยของปีหลัง ๆ สักชุด แล้วท่องศัพท์สำหรับการสอบวัดภาษาอังกฤษระดับมหาวิทยาลัยเพิ่มอีกหน่อย
ในห้องเรียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“เย่โจวหง คุณอยากสอบเข้าห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม?”