อารมณ์ดีจากการสอบประจำเดือนที่คะแนนดีขึ้น อยู่ได้แค่ถึงเช้าวันพฤหัสบดี
ก็ใครจะไม่อยากวิ่งออกกำลังกายกลางแดดเปรี้ยง ๆ แล้วรีบวิ่งหน้าตั้งกลับเข้าห้องเรียน เพื่อเรียนวิชาคณิตศาสตร์ติดกันสองคาบล่ะ
กริ่งเลิกเรียนเพิ่งดังไปได้ “ห้า” นาที หวังจือหยวนก็ประกาศเลิกเรียน
แต่ตรงมุมขวาสุดของกระดานดำกลับมีโจทย์ให้คิดเพิ่มมาอีกห้าข้อ……
“ทั้งห้าข้อนี้เป็นโจทย์ดี ๆ ทั้งนั้น พวกเธอลองคิดกันตอนว่างนะ หลังคาบอ่านหนังสือเองตอนเย็นให้ส่งพร้อมการบ้านที่หัวหน้าวิชา”
หวังจือหยวนทิ้งไว้แค่ประโยคเดียว แล้วก็อุ้มสมุดแผนการสอนเดินออกไป
เย่โจวหงลอกโจทย์ลงสมุด วางปากกาบนโต๊ะ แล้วฟุบลงไปทั้งตัว
โชคดีที่คาบสุดท้ายของช่วงเช้าเป็นวิชาวาดรูป ไม่ต้องใช้สมองมากนัก
แค่ทนเรียนประวัติศาสตร์ศิลปะกับ “ตาแก่เฮ่ย” ให้ครบสี่สิบนาที ก็ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้ว
ตอนอยู่ระดับ ม.ปลายหนึ่ง เย่โจวหงก็หวังมาตลอดว่าพอขึ้นระดับ ม.ปลายสองจะได้เปลี่ยนครูวาดรูป
ไม่ต้องเป็นครูสาวสวยอ่อนโยน เอาใจใส่ ร่าเริงน่ารักก็ได้ อย่างน้อยก็เปลี่ยนเป็นครูที่ไม่ได้เอาแต่อ่านตามสไลด์สิ!
ข่าวดีคือ ระดับ ม.ปลายสองห้อง 4 ได้เปลี่ยนครูจริง ๆ!
ข่าวร้ายคือ ครูเฮ่ยย้ายมาห้อง 1 เหมือนเขาด้วย……
(T▽T)
“กริ๊งงง——”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น รองเท้าบูตสั้นสีน้ำตาลแดงคู่หนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง
แต่คนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่ครูเฮ่ย!
ครูหญิงที่เดินเข้ามาสวมเสื้อไหมพรมสีเหลืองสด จับคู่กับกระโปรงยาวลายตารางสไตล์วินเทจ
ต่างหูสองข้างที่ไม่เหมือนกันไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าว ทำให้เธอโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางชุดนักเรียนสีฟ้าขาว