บ่ายวันจันทร์
เสียงเพลงมาร์ชอันฮึกเหิมดังจากวิทยุโรงเรียนฉู่ไว้ เทศกาลวิทยาศาสตร์ประจำปีก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ
ช่วงบ่ายไม่มีการเรียนการสอนตามปกติ การแข่งขันโมเดลคณิตศาสตร์ การแข่งขันความรู้นอกห้องเรียนวิชาภูมิศาสตร์ และการแข่งขันตอบคำถามความรู้วิชาเคมี เริ่มขึ้นพร้อมกัน
เสิ่นกัวผิง ครูที่ปรึกษาประจำชั้น เดินไพล่มือไปรอบห้องสองรอบ
“นักเรียนที่ไม่ได้สมัครก็อ่านหนังสือเงียบ ๆ ไป! ผู้อำนวยการเกาจิ้งกำลังตรวจอยู่ที่ทางเดิน ใครกล้าคุยกันก็ออกไปยืนข้างนอกเลย!”
ครูเชินทิ้งคำขู่ไว้แล้วรีบไปยังสนามแข่งขันวิชาเคมี
เจียงยวี่พาดเสื้อคลุมนักเรียนไว้บนไหล่ สีหน้าราวกับกำลังจะไปตายอย่างกล้าหาญ
“พวกนาย ฉันจะไปเป็นตัวแจกแต้มในการแข่งขันตอบคำถามความรู้วิชาเคมีแล้วนะ ถ้าเกาจิ้งถามถึง ก็บอกว่าฉันพลีชีพเพื่อเกียรติยศของห้องเราไปแล้ว”
จางหยวนนั่งอยู่ที่โต๊ะ ก้มหน้าอ่านนิยายที่ห่อปกด้วยปกหนังสือวิชาฟิสิกส์
“ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง ภรรยาของนายฉันจะดูแลเอง”
“ไสหัวไปเลย!”
เจียงยวี่ด่ากลั้วหัวเราะ แล้วเดินฉับ ๆ ออกจากห้องเรียน
หน้าแท่นสอน หัวหน้าห้องเฉินฮ่าวปรบมือเบา ๆ
“นักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันโมเดลคณิตศาสตร์ อย่าลืมเอากระดาษทดกับเครื่องคิดเลขไปด้วย ตอนนี้ไปรวมตัวกันที่ห้องคอมพิวเตอร์ 502 อาคารรวม”
เย่โจวหงใช้มือซ้ายเท้าคาง มือขวาหมุนปากกา สีหน้าดูใจลอย
เฉินฮ่าวเดินลงจากแท่นสอน แล้วหยุดข้างโต๊ะของโจวจื้อยวีอย่างเป็นธรรมชาติ
“จื้อยวี เดี๋ยวสอบคอมพิวเตอร์เราอยู่กลุ่มเดียวกันไหม?”
เขาจงใจตัดนามสกุลออก เรียกเธออย่างสนิทสนมคุ้นเคย
โจวจื้อยวียังคงมีท่าทีเย็นชาและเว้นระยะห่างกับทุกคน
เธอรูดซิปแฟ้มเอกสารปิด น้ำเสียงเย็นเรียบ
“แล้วแต่ครูจัด ฉันยังไงก็ได้”
“โอเค งั้นไปกันเถอะ”
เฉินฮ่าวยิ้ม พลางหันตัวนำทางอย่างไม่ใส่ใจ
โจวจื้อยวีเดินตามหลังเขา ทั้งคู่เดินออกจากประตูหน้าห้องไปทีละคน
เสียงดังปัง!
เย่โจวหงชะงักมือที่กำลังหมุนปากกา ก้านปากกาพลาสติกกระแทกโต๊ะ
มองหญิงสาวที่ตนแอบชอบเดินจากไป แถมยังเดินไปกับผู้ชายที่เก่งกว่าตัวเองอีก...
ก้อนกระดาษก้อนหนึ่งตกลงตรงหน้าเขาอย่างแม่นยำ