“เพิ่งประชุมกับฝ่ายวิชาการเสร็จ งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ ชมรมดนตรีเบาของเราต้องขึ้นแสดงหนึ่งชุด”
“แต่หัวหน้าหูก็พูดไว้แล้วว่า การแสดงของชุมนุมมีข้อห้ามเด็ดขาดสามข้อ”
เฉินชูเยวี่ยพิงอยู่ข้างลำโพง มือเล่นปิ๊กกีตาร์ไปมา
เธอชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว บนข้อมือขาวนวลมีหนังยางรัดผมสีดำเส้นหนึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ
“ข้อแรก ห้ามร้องเพลงภาษาต่างประเทศเด็ดขาด ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นก็ไม่ได้ ข้อสอง ห้ามแต่งกายแปลกประหลาดเด็ดขาด ข้อสาม ธีมต้องสร้างสรรค์และเป็นบวก”
“อ้า—”
เซี่ยอีฟาน มือคีย์บอร์ด ฟุบอยู่บนซินธิไซเซอร์เหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว
“ชมรมดนตรีเบาก็ควรร้องเพลงของชมรมดนตรีเบาสิ!”
เป่ย์ซือหวินดีดเบสหนึ่งครั้ง เสียง “หึ่ง” ทุ้มต่ำดังขึ้น
“งั้น...เราจะร้องเพลงอะไรดีล่ะ?”
สวีชิงเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง แกว่งขาไปมา
“ในเมื่อร้องได้แค่เพลงภาษาจีน งั้นร้องคู่กันไปเลยสิ ทั้งช่วยให้บรรยากาศคึกคัก ทั้งเข้ากับงานเลี้ยงด้วย”
“ร้องคู่เหรอ?” เฉินชูเยวี่ยเลิกคิ้ว “พอดีเลย ที่นี่มีผู้ชายอยู่คนหนึ่ง”
สายตาสี่คู่หันขวับไปมองเย่โจวหงพร้อมกัน
เย่โจวหงกำลังก้มหน้าจูนกีตาร์ พอได้ยินรุ่นพี่สาวพูดเหมือน “เล็ง” มาที่ตัวเอง มือก็สั่นจนเกือบขันสายเส้นแรกขาด
เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง
“อย่ามองฉันเลย ฉันร้องเพลงเพี้ยน มีหน้าที่แค่ดีดคอร์ด”
“เลิกมาไม้นี้ได้แล้ว”
เฉินชูเยวี่ยเปิดโปงเขาอย่างไร้ปรานี “คราวก่อนนายยังบอกอยู่เลยว่า ตอนมัธยมต้นนายฝึกทั้งเล่นทั้งร้องมาตลอด”
สวีชิงเหยียนไม่เปิดโอกาสให้เย่โจวหงได้ปฏิเสธ เธอคว้าสมุดเพลงของเซี่ยอีฟานมาเปิดพลิกหาเพลงอย่างรวดเร็ว
“เอ๊ะ เพลงนี้ดี!”
สวีชิงเหยียนตาเป็นประกาย ชูโน้ตเพลงให้ทุกคนดู
“ทะเลปะการัง”
เสียงคัดค้านของเย่โจวหงถูกกลบด้วยคะแนนโหวตหนึ่งต่อสี่ นักร้องนำจึงตกเป็นหน้าที่ของเขากับสวีชิงเหยียน
เฉินชูเยวี่ยพยักหน้า “ความยากกำลังดี คีย์บอร์ดกับกีตาร์ก็มีโอกาสได้โชว์ฝีมือ เอาเพลงนี้แหละ!”
ผลปรากฏว่าสวีชิงเหยียนถนัดเรื่องอารมณ์มาเต็ม แต่เทคนิคกลับพังไม่เป็นท่า