วันนี้เป็นวันแข่งขันภาคปฏิบัติของเทศกาลวิทยาศาสตร์
ชั้นหนึ่งของอาคารเรียนถูกเคลียร์พื้นที่ชั่วคราวจนเหลือที่ว่างขนาดใหญ่ ตรงกลางพื้นกระเบื้องมีเทปกาวสีแดงติดเป็นวงกลมซ้อนกันขนาดยักษ์ คล้ายเป้ากลางวงยิงธนู
หลิวตันครูสอนวิชาฟิสิกส์ถือโทรโข่งอยู่ในมือ ยกมาแนบปากแล้วเป่าลมลงไป
“ครืดดด—”
เสียงกระแสไฟฟ้าแหลมเสียดผ่านแก้วหู นักเรียนที่ยืนดูอยู่หดคอลงโดยสัญชาตญาณ
“เงียบหน่อย!”
เสียงของหลิวตันดังออกมาจากโทรโข่ง พร้อมเสียงก้องหึ่ง ๆ
“ต่อไปครูจะประกาศกติกาการแข่งขัน หนึ่ง ไข่แตกถือว่าตกรอบทันที สอง ดูตำแหน่งที่ตก ยิ่งใกล้จุดศูนย์กลางยิ่งได้คะแนนสูง สาม ถึงจะดูน้ำหนักอุปกรณ์ ขอย้ำอีกครั้ง นี่คือการแข่งขันโอลิมปิกทางวิทยาศาสตร์ ทุกคนตั้งใจกันหน่อย!”
เย่โจวหงถือขวดน้ำแร่ของตัวเอง ยืนอยู่นอกวงคนดู ในขวดมีน้ำอยู่กว่าครึ่ง ส่วนชั้นบนสุดมีน้ำมันถั่วเหลืองสีเหลืองอร่ามลอยเป็นชั้นบาง ๆ
ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ดูเหมือนเพิ่งเก็บมาจากร้านรับซื้อของเก่า
เจียงยวี่กับทังฮ่าวไม่รู้โผล่มาจากไหน ทั้งคู่เบียดเข้ามายืนประกบเย่โจวหงคนละข้าง
“โอ้โห พี่หง อุปกรณ์ของนายเต็มไปด้วยกลิ่นอายชีวิตประจำวันจริง ๆ”
เจียงยวี่วางมือบนไหล่ของเย่โจวหง
“จริงด้วย” จางหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลูบคาง “ถ้าเอาป้าย ‘รับซื้อของเก่าราคาสูง’ มาแปะเพิ่มอีกอัน คงเข้ากันเป๊ะเลย”
ทังฮ่าวดันแว่น มองกล่องสีดำในมือเฉินฮ่าว
“ฉันได้ยินมาว่าเฉินฮ่าวคนนั้นจ่ายเงินไปเกือบสองสามร้อยหยวนซื้อวัสดุชั้นดีมา พวกเราจะยอมแพ้เรื่องความอลังการไม่ได้เด็ดขาด”
เย่โจวหงมองตามสายตาของเขาไป
เฉินฮ่าวยืนอยู่ตรงจุดที่สะดุดตาที่สุด ในมือถือกล่องคาร์บอนไฟเบอร์ที่ทำอย่างประณีต
พอแสงแดดส่องกระทบ กล่องใบนั้นก็แทบจะสะท้อนแสงเงินหยวนออกมา
ตอนนี้เขากำลังถูกสาว ๆ หลายคนรายล้อม ระหว่างพูดคุยก็ยกมือดันแว่นกรอบทองเป็นครั้งคราว พร้อมชี้ให้ดูโครงสร้างอันซับซ้อนบนกล่องอย่างออกรส