“พี่ชาย?”
เย่จือหานถือโทรศัพท์อยู่ในมือ หน้าจอสะท้อนเป็นแถบยาวของหน้าต่างแชตสีเขียวในไวแชต
เย่โจวหงลุกขึ้นยืนอย่างสงบนิ่ง ปัดฝุ่นบนตัว
“ผมกำลังวิดพื้นอยู่”
“ดึกป่านนี้วิดพื้นทำไม?”
“เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่ง ถามเสร็จแล้วก็รีบกลับไปนอน”
เย่จือหานส่งเสียงฮึในลำคอ “เมื่อกี้มีข้อความเข้าใช่ไหม? คุยกับแฟนอยู่เหรอ?”
“ไม่มี แกหูฝาดแล้ว”
เย่จือหานมองไปยังโนเกียบนโต๊ะเขียนหนังสือ แววตาเหมือนจางหลานไม่มีผิด
จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินออกไป
เย่โจวหงถอนหายใจอย่างโล่งอก ตั้งใจจะปิดประตูห้อง
แต่เสียงฝีเท้ากลับไม่ได้มุ่งไปที่ห้องนอน หากเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
“กึก กึก กึก—” เสียงกุญแจไขล็อกดังขึ้น
เสียงฝีเท้ากลับมาอีกครั้ง
เย่จือหานปรากฏตัวที่หน้าประตูอีกหน ในมือมีโทรศัพท์เพิ่มมาอีกเครื่อง
เย่โจวหงเบิกตากว้าง
นั่นคือไอโฟน 6s ของเขา หลังถูกจางหลานยึดไปก็ถูกล็อกไว้ในตู้ลิ้นชักห้าชั้นที่ห้องนั่งเล่นมาตลอด
“แก—”
เย่จือหานกดปุ่มเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างขึ้น
โลโก้แอปเปิลสีขาวปรากฏ ก่อนจะตามด้วยภาพพื้นหลังมิกุอย่างรวดเร็ว
หัวใจของเย่โจวหงแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
ครั้งก่อนตอนที่ไปห้องแก้ปมกับสวีชิงเหยียนและคนอื่น ๆ เขาล็อกอินไวแชตไว้ในโทรศัพท์เก่าอีกเครื่องที่จางหลานให้มา
แต่วันเกิดของเขา โจวจื้อยวีเคยส่งข้อความไวแชตมาที่โทรศัพท์เครื่องนี้
“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง……”
ข้อความเด้งขึ้นมาติด ๆ กันหลายข้อความ ยังไม่ทันได้อ่านให้ชัด ก็มีข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาอีกบรรทัด:
【บัญชีไวแชตของคุณเข้าสู่ระบบบนอุปกรณ์เครื่องอื่นแล้ว อุปกรณ์เครื่องนี้ออกจากระบบแล้ว】
“คืนมาให้ผม” เย่โจวหงยื่นมือไปหยิบ
เย่จือหานซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว
“พี่ชาย พี่กำลังคบกับใครอยู่หรือเปล่า?”
“เปล่า”
“แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?”