โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย?!
เย่โจวหงนั่งอยู่แถวหลังสุดของรถเมล์ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เพราะทางซ้ายมือของเขา ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง มีผู้หญิงที่เขาแอบชอบนั่งอยู่
หลังงานกีฬาภายในจบลง เธอก็เดินตามเขามา บอกว่าวันนี้คนที่บ้านไม่ได้มารับ
ถึงโจวจื้อยวีจะย้ายบ้านแล้ว แต่หมู่บ้านนั้นก็ไปถึงได้ด้วยรถเมล์สาย 61
หางตาของเขาเหลือบเห็นใบหน้าด้านข้างของโจวจื้อยวี
คงเป็นเพราะเพิ่งวิ่งสามพันเมตรเสร็จ ใบหน้าของเธอยังซีดอยู่
พูดอะไรสักอย่างสิ
จะนั่งเงียบไปตลอดทางจนถึงป้ายก็แปลกเกินไป
“คุณ...ยังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?”
ฉันนี่มันสุดยอดไปเลย...
เมื่อกี้เธอเกือบจะล้มลงมาในอ้อมแขนฉันทั้งตัว
ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้ เธอต้องนึกถึงภาพเมื่อกี้แน่
แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว กว่าจะถึงป้ายยังอีกครึ่งชั่วโมง...
โจวจื้อยวีหันหน้ามา
สีหน้าเธอยังคงเรียบเฉย แต่เส้นสายระหว่างคิ้วกับดวงตาดูอ่อนโยนขึ้นมาก ไม่เย็นชาจนผลักไสคนอื่นเหมือนเวลาที่อยู่ในห้องเรียนตามปกติ
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เย่โจวหงโล่งอก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
ในรถมีเด็กเล็กกำลังซนอยู่ไม่กี่คน นอกนั้นล้วนเป็นนักเรียนฉู่ไว้ที่เพิ่งเลิกเรียน
โชคดีที่ไม่มีใครรู้จักกัน
“มือถือที่คุณใช้อยู่ตอนนี้” จู่ๆ โจวจื้อยวีก็เอ่ยขึ้น “เป็นโนเกียใช่ไหม?”
หน้าเย่โจวหงร้อนวูบขึ้นมาทันที
ครั้งก่อนที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยหยุนลู่ เขาขายหน้าที่สแกนจ่ายเงินไม่ได้ ตอนนั้นเธอเป็นคนช่วยจ่ายให้ แถมเขายังติดเงินเธออยู่ 11 หยวน
“...อืม”
เขาจ้องโฆษณารณรงค์สาธารณะที่ติดอยู่บนพนักพิงเบาะแถวหน้า แล้วพยักหน้า
“เบอร์อะไร?”
เย่โจวหงคิดว่าหูตัวเองคงมีปัญหา
เขาหันไปสบตาโจวจื้อยวีพอดี
“หา?”
“เบอร์โทรศัพท์น่ะ” โจวจื้อยวีพูดซ้ำ