“ไม่ใช่ฉันส่งนะ! เมื่อคืนน้องสาวฉันแอบหยิบโทรศัพท์ไปกดเล่น ขอโทษจริง ๆ!”
ส่งเสร็จแล้วเขาก็รู้สึกว่าเครื่องหมายอัศเจรีย์เยอะเกินไป ดูเหมือนกำลังแก้ตัวจนแสดงให้เห็นว่าตัวเองร้อนใจ
แต่ข้อความก็ส่งออกไปแล้ว แถมเอสเอ็มเอสยังไม่มีฟังก์ชันเรียกคืนด้วย
ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างค่อย ๆ สว่างขึ้น ชั้นล่างมีเสียงรถเก็บขยะเทขยะดังมาให้ได้ยิน
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—”
เย่โจวหงสะดุ้งเด้งตัวขึ้น แทบทำโนเกียหลุดมือ
“รับทราบแล้ว”
เธอต้องคิดว่าเขาน่าเบื่อแน่ ๆ
ไม่สิ อาจจะแย่กว่าน่าเบื่อเสียอีก
เธอคงคิดว่าเขาทำตัวเป็นเด็ก
ส่งข้อความไปแล้วก็มาเสียใจทีหลัง เลยโยนความผิดให้น้องสาวตัวเองรับแทน
เฮ้อ ช่างเถอะ……
เย่โจวหงยอมรับชะตากรรม ลุกขึ้นเตรียมไปหาอะไรในครัวกินรองท้อง
“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—”
“ฉันหาโจทย์เก่าของการแข่งขันภาษาอังกฤษรอบคอมพิติชั้นจังหวัดได้หลายชุด นายอยากออกมาอ่านด้วยกันไหม?”
เย่โจวหงกะพริบตา แล้วก็กะพริบอีกครั้ง
เธอส่งข้อความผิดคนหรือเปล่า?
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วเริ่มเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง
“ขอบคุณครับหัวหน้าห้อง! แต่จะรบกวนคุณเกินไปหรือเปล่า ไว้กลับไปโรงเรียนแล้วค่อยให้ผมก็ได้ครับ”
เธอตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่รบกวนหรอก โจทย์พวกนี้ค่อนข้างยาก เตรียมตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ จะได้มั่นใจกว่า”
“ในเมื่อตื่นแล้วก็ออกมาอ่านหนังสือกันเถอะ นัดเจอกันที่ประตูหลักห้องสมุดเมือง”
……
เย่โจวหงล้างมือแล้วหยิบกระทะแบนออกมา
ตัดขอบขนมปังออก แล้วนำไปจี่ในกระทะแห้งจนเหลืองเกรียมนิด ๆ
จากนั้นเขาก็ทอดไข่สองฟอง เบคอนสี่แผ่น แล้วค้นผักกาดหอมกับมะเขือเทศจากในตู้เย็น
หั่นมะเขือเทศเป็นแว่นบาง ๆ วางลงบนขนมปัง แล้วเรียงไข่ดาว เบคอน และผักกาดหอมทับขึ้นไป
เขาหยิบชีสแผ่นขึ้นมา กำลังจะวางลงไป—
คราวก่อนตอนกินมื้อกลางวันที่มหาวิทยาลัยหยุนลู่ โจวจื้อยวีสั่งอาหารคลีน
ชีสน่าจะให้พลังงานสูงพอตัว
เขาจึงวางชีสแผ่นกลับไป แล้วบีบซอสสลัดลงไปเพียงบาง ๆ ชั้นเดียว
เขาห่อแซนด์วิชสองชิ้นด้วยพลาสติกแรปให้เรียบร้อย แล้วใส่ลงในกล่องข้าวสเตนเลส
เขาเปิดประตูตู้เย็นอีกครั้ง
นมสด……ดื่มแล้วอาจท้องเสีย ถ้าต้องหาห้องน้ำข้างนอกคงลำบาก เอาเป็นว่าไม่เอาดีกว่า
ถ้าเป็นวีต้ามิลค์ล่ะ……