โจวเสวียนเทียนยืนอยู่หน้าห้องเรียนขั้นบันได มองนักเรียนต่างโรงเรียนเดินกันเป็นกลุ่มสองสามคนมุ่งหน้าไปทางประตูโรงเรียน
ตามปกติแล้ว ตอนนี้เขาก็ควรไปกินข้าวที่โรงอาหารแห่งที่หนึ่งแล้ว
แต่พอเหลือบมองไป เขาก็เห็นสวีชิงเหมียนยืนอยู่คนเดียวหน้าห้องเรียนขั้นบันได เธอก้มดูโทรศัพท์แล้วเงยหน้ามองไปรอบ ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ทาง
นักเรียนโรงเรียนเลขหนึ่งเดินไปไกลแล้ว
เธอคงถูกทิ้งให้เดินคนเดียว
ปกติโจวเสวียนเทียนมักเขินเวลาต้องคุยกับผู้หญิง แถมยังกลัวอีกฝ่ายจะรำคาญ แต่เขาเป็นคนละเอียดอ่อนและช่างสังเกตสีหน้าคน
ตอนนี้สวีชิงเหมียนคงกำลังรู้สึกทำอะไรไม่ถูก เขาคิดว่าตัวเองต้องเข้าไปช่วยสักหน่อย
“เอ่อ... นักเรียนสวี”
พอได้ยินเสียง สวีชิงเหมียนก็เงยหน้าขึ้น
โจวเสวียนเทียนพลันเกร็งแผ่นหลัง ไหล่ห่อเข้าหากันเล็กน้อย มือเผลอกำชายเสื้อนักเรียนแน่น
“คนโรงเรียนเธอ... กลับกันหมดแล้วเหรอ”
“ค่ะ” สวีชิงเหมียนเหลือบมองประตูโรงเรียน “พวกเธอบอกว่าจะไปกินข้าวข้างนอกค่ะ”
“แล้วเธอล่ะ”
“ฉันไม่รู้ทางค่ะ”
โจวเสวียนเทียนเตรียมคำพูดไว้ล่วงหน้าแล้ว พยายามทำให้เสียงฟังดูสงบนิ่งที่สุด
“เอ่อ... การแข่งจะประกาศผลตอนบ่ายสอง ถ้าเธออยู่คนเดียว จะไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนไหม”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งไม่มั่นใจ เสียงค่อย ๆ เบาลง
ทำไมรู้สึกว่าท่าทางของตัวเองเหมือนพวกหนุ่มหัวทองที่เข้าไปจีบสาวตามถนนไม่มีผิดเลยนะ...
แต่สวีชิงเหมียนกลับยิ้มบาง ๆ ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“ได้สิ งั้นรบกวนเธอนำทางให้หน่อยนะ”
เธอตอบตกลงง่ายดายเสียจนโจวเสวียนเทียนชะงักไป
“งั้น... ไปกันเถอะ”
เงาร่างสองคน สูงบ้างเตี้ยบ้าง เดินเคียงกันจนลับไปตรงหัวมุมทางเดินในโรงเรียน
อีกด้านหนึ่ง เย่โจวหงยังไม่ทันได้ถอนหายใจ เสื้อแขนก็ถูกดึงอีกครั้ง
เขาดึงสติกลับมา พบว่าตัวเองกับโจวจื้อยวีเดินมาถึงประตูโรงเรียนแล้ว