เย่โจวหงยืนค้างอยู่หน้าประตูห้องหนึ่งเกือบครึ่งนาที
ประตูก็เปิดอยู่ชัด ๆ ไม่มีใครจ้องเขาสักหน่อย แต่ทุกครั้งที่เตรียมจะยกเท้า ฝ่าเท้ากลับเหมือนถูกตรึงติดกับพื้น
ถ้าเดินเข้าไปทางนี้ ก็ต้องไปยืนเอ๋ออยู่ต่อหน้าทุกคนสักพักกว่าจะหาที่นั่งได้
ถ้าเกิดทั้งห้องเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันจะทำยังไง? เขาคงมีไอน้ำพุ่งออกจากหัวแน่ ๆ …
ข้างหลังมีคนพยายามเบี่ยงตัวเดินเข้าห้อง
เย่โจวหงรีบหลบไปด้านข้าง แสร้งทำเป็นแค่เดินผ่าน แล้วอ้อมไปทางประตูหลังห้อง
ดีมาก เข้าทางนี้แล้วรู้สึกกดดันน้อยลงเยอะ
เขาฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ตั้งใจจะผลักประตูแอบย่องเข้าไปเงียบ ๆ
แต่บานพับประตูกลับส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ขึ้นมาในจังหวะนั้นพอดี
ในห้องมีคนมาแล้วกว่ายี่สิบคน
นักเรียนไม่กี่คนที่กำลังคุยกันอยู่หยุดพูด แล้วหันมามองเขาด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง
“การตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน” ที่มาอย่างกะทันหันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็น “นักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศ” ไปเสียได้
ยังดีที่พวกเขามองแค่แวบเดียว ก่อนทุกคนจะก้มหน้ากลับไปทำธุระของตัวเองอย่างรวดเร็ว
คนอ่านหนังสือก็อ่านไป คนคุยเล่นก็คุยกันไป ยังมีทั้งเด็กชายเด็กหญิงล้อมวงแบ่งมันฝรั่งทอดกันด้วย