ชายวัยกลางคนหยิบชอล์กสีขาวขึ้นมา แล้วเขียนชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ลงบนกระดานดำอย่างรวดเร็ว
【หวังจือหยวน, 13xxxxxxxxx】
ลายมือเหมือนเจ้าตัวไม่มีผิด เส้นนอนตรง เส้นตั้งตรง ไม่มีเส้นไหนเกินจำเป็น
“ผมหวังจือหยวน เป็นครูวิชาคณิตศาสตร์ของพวกเธอ และจะเป็นครูที่ปรึกษาของห้องหนึ่งต่อไปในระดับ ม.ปลายสอง”
“คืนนี้ไม่มีสอนหนังสือ แล้วก็ไม่มีคาบอ่านหนังสือเอง เราแจกหนังสือเรียนกันก่อน แล้วค่อยแนะนำตัว”
เย่โจวหงถึงสังเกตเห็นว่าข้างแท่นพูดมีกองหนังสือใหม่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบอยู่หลายมัด ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ หลุยเหยียนจัดการให้คนยกหนังสือเรียนขึ้นมาไว้เรียบร้อยแล้ว
นักเรียนแถวหน้าเริ่มส่งหนังสือต่อไปด้านหลัง
หวังจือหยวนยืนอยู่ข้างแท่นพูด มองนักเรียนที่กำลังวุ่นวายอยู่ด้านล่าง
“เทอมนี้มีหน้าใหม่ในห้องไม่น้อย คนที่ได้นั่งอยู่ในห้องนี้ แสดงว่าตอนระดับ ม.ปลายหนึ่งพวกเธอทุ่มเทกันไม่น้อย”
เย่โจวหงเหลือบมองเด็กสาวทางขวาด้านหน้าอย่างหวาดหวั่น...
ข้อสอบที่ทำตลอดระดับ ม.ปลายหนึ่ง คงมากกว่าข้อสอบทั้งหมดที่ทำมาตลอดช่วงการศึกษาภาคบังคับรวมกันเสียอีก!
“แต่การได้นั่งอยู่ในห้องหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะได้นั่งอยู่ที่นี่ตลอดไป”
“มัธยมปลายยังเหลืออีกสองปี อันดับจะเปลี่ยนไปอย่างไร ไม่มีใครตอบได้”