เงาของเธอทอดยาวตามแสงอาทิตย์อัสดง ความคิดถึงล่องลอยไปแสนไกล……
(ไม่ใช่ละ)
เสียง “แค็ก” ของประตูที่เปิดออกดังขึ้น ผู้คนไม่น้อยในห้องเรียนขั้นบันไดต่างหันไปมอง เย่โจวหงก็หันตามไปโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวคนหนึ่งยืนย้อนแสงอยู่หน้าประตู เธอเดินมาอย่างเร่งรีบจนยังหอบหายใจเบา ๆ หน้าอกขยับขึ้นลงเล็กน้อย
“คุณคือ……โจวจื้อยวี ห้องหนึ่งใช่ไหม?”
ครูซวีก้มมองทะเบียนรายชื่อ
“ใช่ค่ะ”
“อยู่ห้องภาษาญี่ปุ่นใช่ไหม ที่นั่งอยู่ทางโน้น”
โจวจื้อยวีเดินตรงไปยังบริเวณของห้องภาษาญี่ปุ่นตามที่ครูซวีชี้
แปลกแล้ว……
สวีชิงเหยียนไม่ได้บอกหรือว่าโจวจื้อยวีถูก “แพ็กส่งไปอังกฤษข้ามคืน” แล้ว?
หรือว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นภาพหลอนของเขา?!
“สวัสดี เย่ ขอถามหน่อยว่าตรงนี้มีคนนั่งไหม?”
โจวจื้อยวีเดินมาข้าง ๆ แล้วเอ่ยแซว
“หา? มะ ไม่มีครับ!”
เย่โจวหงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบคว้ากระเป๋าบนที่นั่งข้าง ๆ ขึ้นมากอดไว้
โจวจื้อยวีนั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบโทรศัพท์ออกมาใช้หน้าจอดำจัดทรงผม
เย่โจวหงรีบยืดหลังตรง สายตาจับจ้องแท่นบรรยายโดยไม่เหลือบมองไปทางอื่น พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
น่าเสียดาย ดูเหมือนจะไม่ค่อยสำเร็จ……
เพื่อนที่นั่งข้างหน้าส่งเอกสารกิจกรรมศึกษานอกสถานที่มาสองชุด โจวจื้อยวีเพิ่งจะส่งให้เขาชุดหนึ่ง ก็เห็นเขานั่งนิ่งหน้าตาเหม่อลอย
“นั่งเหม่ออะไรอยู่?”
สมองเย่โจวหงเหมือนรวนไปชั่วขณะ เขาหลุดปากถามออกมาตรง ๆ ว่า
“คุณ……ไม่ได้ถูกส่งไปอังกฤษแล้วเหรอ?”
“?”
เครื่องหมายคำถามค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือหัวโจวจื้อยวี เธอเริ่มสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา
“ใครบอกว่าฉันจะไปต่างประเทศ?”
เธอเหลือบมองเขาอย่างหงุดหงิด
“แล้ว……ทำไมคุณถึงลาหยุดทั้งสัปดาห์ล่ะ?”
“ใครบอกว่าฉันลาทั้งสัปดาห์! วันนี้ที่ไม่มาเพราะเอกสารวีซ่ามีปัญหานิดหน่อย เลยลาครึ่งวันไปทำเรื่องใหม่เท่านั้นเอง”