มือที่ซูเหยาถือแก้วน้ำอยู่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอนึกว่าเจ้าเด็กตัวแสบคนนี้คงมาตะโกนคำขวัญ “เสรีภาพจงเจริญ” อีกแล้ว
ไม่คิดเลยว่าคำพูดประโยคเดียวของเขาจะทิ่มแทงใจ เผยให้เห็นถึงความอุตส่าห์ของพวกเขาในฐานะพ่อแม่
“แต่ว่าคุณอาก็รู้...” เย่โจวหงสบตากับโจวเชิงยวน “เรื่องบนโลกนี้ มีการค้าไหนที่รับประกันกำไรโดยไม่มีวันขาดทุนร้อยเปอร์เซ็นต์บ้างครับ?”
“ไม่ว่าจะอังกฤษหรือในประเทศ ก็ไม่มีเส้นทางไหนที่รับประกันความสำเร็จได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ”
“ถ้าเธอไปอังกฤษแล้วอนาคตราบรื่นตลอดไป แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องดีครับ”
“แต่ว่า...เรื่องแบบนี้ก็กลัวเหตุไม่คาดฝันครับ”
“อยู่ในประเทศ แน่นอนว่าอาจล้มเหลวได้เหมือนกัน แต่อย่างน้อย นั่นก็เป็นเส้นทางที่เธอเลือกเองครับ”
โจวเชิงยวนนิ่งเงียบอยู่นาน
ห้องรับแขกกว้างใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัด จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ
“ที่นายพูดก็ไม่ผิด แต่เสี่ยวหง นายเคยคิดบ้างไหมว่า...”
“ถ้าเธอไม่ได้รับการส่งเรียนต่อโดยไม่ต้องสอบเข้า แล้วไปเจอวอเตอร์ลูในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถึงตอนนั้นล้มจนหัวร้างข้างแตก...”