เดือนสิงหาคมที่ฉู่ถิง แดดแผดเผาจนแสบผิว บนถนนยางมะตอยมีไอร้อนบิดเบี้ยวให้เห็นราง ๆ
พูดได้คำเดียว ร้อน!
ร้อนจนไม่อยากออกจากบ้าน อยากนอนแผ่อยู่บ้านอย่างเดียว
อย่างเช่นโจวเสวียนเทียนตอนนี้ ที่ปรับแอร์ลงเหลือสิบหกองศา แล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อชดเชยเวลานอน
เมื่อคืนเขาโต้รุ่งจนถึงตีสี่ ในที่สุดก็ทำการบ้านปิดเทอมเสร็จ เหลืออีกสิบกว่าวันของปิดเทอมให้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ!
วันนี้เขาตั้งใจจะนอนอยู่บ้าน อ่านนิยายทั้งวัน แล้วก็เขียนต้นฉบับนิยายโรงเรียนที่ตัวเองแต่งเก็บไว้สักหน่อย
แต่เรื่องกลับไม่เป็นไปตามที่หวัง...
“ปึง ปึง ปึง!”
แผ่นดินไหวหรือไง?
ระหว่างที่กำลังเคลิ้ม ๆ ประตูห้องก็ถูกเคาะดังสนั่น
โจวเสวียนเทียนพลิกตัว ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว
“พี่! พี่สัญญากับหนูแล้วนะ!”
เสียงเล็ก ๆ น่ารักของโจวเสวียนซีลอดผ่านบานประตูเข้ามา
โจวเสวียนเทียนขยี้ผมที่ยุ่งเหมือนรังนกแล้วลุกขึ้นนั่ง ค้นความทรงจำในหัวอยู่นานกว่าจะนึกออกว่า—
เมื่อคืนเขาพูดส่ง ๆ ไปว่าจะพาน้องสาวโจวเสวียนซีไปสวนสนุก เพื่อกล่อมเธอให้นอนหลับ
สร้างเรื่องให้ตัวเองแท้ ๆ!
ประตูห้องถูกแง้มเปิดออกเบา ๆ
โจวเสวียนซีโผล่หน้าเข้ามา มือชูสมุดเล่มเล็กสีชมพูขึ้นมา
【พี่บอกว่าพรุ่งนี้จะพาหนูไปสวนสนุกแน่นอน! — 15 สิงหาคม】
“...”
โจวเสวียนเทียนเงียบไปสองสามวินาที
น่าอิจฉาจริง ๆ! ทำไมเด็กถึงจำเรื่องพวกนี้ได้แม่นกว่าเวลาที่เขาท่องเนื้อหาวิชาสังคมศึกษาตั้งเยอะ?
“พี่จะผิดคำพูดเหรอ?”
“...ไม่ผิดหรอก”
โจวเสวียนซีร้องเฮแล้ววิ่งออกไปทั้งรองเท้าแตะ
ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมพอดี มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวฉู่ถิงกันเยอะ โรงแรมที่บ้านแทบจะเต็มทุกวัน
พ่อแม่ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่มีเวลาพาน้องสาวไปเที่ยวเลย
เพราะงั้น...หน้าที่ดูแลเด็กก็ย่อมตกเป็นของคนว่างงานอย่างเขา
โจวเสวียนเทียนกระตุกมุมตา ทำได้แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน
“วันนี้ต้องออกไปเที่ยว เรื่องอัปเดตนิยายคงต้องเลื่อนไปก่อน...”
โจวเสวียนเทียนพึมพำว่า “คราวหน้าค่อยว่ากัน” แล้วเปิดแอปโซเชียลยอดนิยมในโทรศัพท์ ค้นหาวิธีเที่ยวสวนสนุก
ม้าหมุน รถบั๊ม ปราสาทแห่งความฝัน