เมื่อเห็นข้อความที่สวีชิงเหยียนส่งมา เย่โจวหงก็รู้สึกเหมือนมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดซึมเต็มแผ่นหลัง
ให้ตายสิ ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย…
ตอนนี้เองเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า สิ่งที่ทำมาทั้งหมดวันนี้ก็เป็นแค่การ “แก้สถานการณ์เฉพาะหน้า” ที่ทำไปเพราะเลือดร้อนเท่านั้น
ทางเดินของยวนถิงเซวียนมีกล้องวงจรปิด หน้าร้านสะดวกซื้อก็มีกล้องวงจรปิด ในห้างก็มีเหมือนกัน
แต่ว่า…
พอเห็นโจวจื้อยวีเปียกปอนไปทั้งตัว ในหัวเขาก็เหลือแค่ความคิดว่า “ห้ามปล่อยให้เธอหนาวหรือหิว” จนลืมไปว่าถ้าพ่อแม่ตระกูลโจวอยากสืบหา ก็แค่ตามรอยมาเจอเขาได้ในพริบตา
ถ้าลุงโจวกับป้าซูแจ้งตำรวจตามหาคนจริง ๆ การสืบมาถึงเขาก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ สวีชิงเหยียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง จ้องหน้าจอแล้วถอนหายใจเบา ๆ
ถึงเมื่อครู่จะพูดไปตั้งเยอะ แต่เธอไม่ได้คิดจะตำหนิเย่โจวหงเลย
เพราะพอเรื่องเกี่ยวข้องกับโจวจื้อยวีทีไร ผู้ชายที่ปกติดูฉลาดพอตัวคนนั้นก็จะกลายเป็นบอทไร้สมองที่พอมีรูปร่างเป็นคนทันที
ซงเย่: [แล้วฉันควรทำยังไงดี?]
ช่องแชตเงียบไปสิบกว่าวินาที กว่าข้อความของสวีชิงเหยียนจะเด้งขึ้นมา
ไข่ทาร์ทห้าคำ: [โธ่เอ๊ย ฉันก็เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่งนะ!]
จากนั้นเธอก็เสริมอีกประโยค
ไข่ทาร์ทห้าคำ: [แต่นายเคยคิดไหม…ว่าทำไมเธอถึงอยากไปหลบที่บ้านเก่า?]
เย่โจวหงมองหน้าจอแล้วชะงักไป
ตอนโจวจื้อยวีเพิ่งผลักประตูบ้านหลังเก่าเข้าไป เธอเคยพูดว่า ยังไงที่นั่นก็ดูเหมือนบ้านมากกว่า
แต่เขาไม่เข้าใจ