“พรวด—”
โจวจื้อยวีเกือบหัวเราะจนพ่นน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวในปากออกมา
เธอรีบคว้าทิชชู่บนโต๊ะมาปิดปาก ไหล่สั่นน้อย ๆ ก่อนจะไอติดกันหลายครั้ง
น้ำซุปก๋วยเตี๋ยวร้อนเกินไปจริง ๆ
สำลักจนหน้าแดงก่ำไปทั้งหน้า แม้แต่ปลายจมูกก็ยังระเรื่อเป็นสีชมพู
“ไม่ใช่สิ ค่อย ๆ กิน...”
เย่โจวหงตกใจกับท่าทีของโจวจื้อยวี รีบยื่นนมที่เอามาให้เธอ
“ที่บ้านนายไม่ได้มีคนอยู่ด้วยเหรอ”
โจวจื้อยวีใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหายสำลัก แล้วค่อยเงยหน้ามองเขา
“มีก็มี แต่พวกเธอกลับไปตอนเที่ยงแล้ว”
เย่โจวหงรีบอธิบาย พูดเร็วยิ่งกว่าท่องบทเรียน
“ฉันบอกแม่แล้วว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนจะอยู่ฉู่ถิงเพื่อเตรียมสอบห้องเร่งรัดเข้ามหาวิทยาลัย เพราะงั้นถึงตอนนั้นที่บ้านก็จะมีแค่ฉันคนเดียว”
ไม่ใช่สิ ทำไมถึงวกกลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว...
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น... ฉันแค่อยากบอกว่าบ้านฉันปลอดภัยกว่าที่นี่หน่อย”
โจวจื้อยวีก้มหน้า ใช้ตะเกียบค่อย ๆ คนเส้นก๋วยเตี๋ยวที่เหลือในชาม
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่านายหมายความอย่างอื่นสักหน่อย”
หรือฉันคิดไปเอง เธอดูเหมือนไม่ได้โกรธเลยนะ
เย่โจวหงไม่กล้าพูด ไม่กล้าถาม...
เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าโจวจื้อยวีอาจจะปฏิเสธ
ถ้าเป็นผู้หญิงปกติคนไหนก็คงคิดว่าข้อเสนอนี้เหลวไหลมากแน่ ๆ (เย่: ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ปกตินะ)
ทั้งสองคนกินก๋วยเตี๋ยวจนหมดอย่างเงียบ ๆ
“แบบนี้จะทำให้นายลำบากหรือเปล่า”
โจวจื้อยวีวางตะเกียบ มองน้ำซุปที่เหลืออยู่ก้นชามแล้วถาม
“จะลำบากตรงไหน”
เย่โจวหงโพล่งตอบออกไป