วันนี้เป็นวันอังคาร น้องสาวอย่างเย่จือหานยังเรียนมัธยมต้นอยู่ ยังไม่เลิกเรียน ที่บ้านจึงหาได้ยากที่จะมีแค่สมาชิกครอบครัวสามคน
“พ่อ แม่ ผมได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกิจกรรมศึกษานอกสถานที่ของโรงเรียน ต้องให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อครับ”
เย่โจวหงเปลี่ยนรองเท้าเงียบ ๆ แล้วยื่นใบยินยอมเข้าร่วมกิจกรรมศึกษานอกสถานที่ให้พ่อแม่
“กิจกรรมศึกษานอกสถานที่ในต่างประเทศเหรอ? เก่งนี่ มีพัฒนาการแล้วนะ!”
เย่เจี้ยนกั๋วอ่านตัวหนังสือบนใบยินยอมจนชัดเจน ก่อนจะเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
“กิจกรรมศึกษานอกสถานที่อะไรกัน? ยังต้องไปต่างประเทศอีกเหรอ?”
จางหลานได้ยินเสียงจึงเดินออกมาจากห้องครัว ขมวดคิ้วทันที
“ใช่ครับ นี่เป็นเรื่องดีออกนะ!”
เย่เจี้ยนกั๋วยื่นใบยินยอมให้เธอดู
“ไปญี่ปุ่นเหรอ? โรงเรียนพวกเธอนี่ชอบหาเรื่องจริง ๆ ค่าเล่าเรียนก็จ่ายไปตั้งเยอะทุกปี พอปิดเทอมยังจะให้ไปเที่ยวต่างประเทศอีก?”
จางหลานตบใบยินยอมลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างไม่สบอารมณ์
“ทริปนี้อย่างน้อยก็หลายพันใช่ไหม? คิดว่าเงินที่บ้านปลิวมาตามลมหรือไง?”
เย่เจี้ยนกั๋วที่ปกติใจเย็น วันนี้กลับขึ้นเสียงอย่างคาดไม่ถึง:
“ลูกสอบได้โควตามาด้วยความสามารถของตัวเอง ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรนี่”
“จะเปิดหูเปิดตาทั้งที ทำไมต้องแพงขนาดนั้น? สภาพทางการเงินที่บ้านตอนนี้เป็นยังไง คุณก็รู้อยู่แก่ใจ”
จางหลานขึ้นเสียงตาม ห้องนั่งเล่นเงียบไปหลายวินาที