น่าหงุดหงิดชะมัด!
ถ้าเทอมหน้าเย่โจวหงได้เป็นดาวแห่งฉู่ไว้ขึ้นมาจริง ๆ แบบนั้นเขาก็ขายหน้าแย่เลยไม่ใช่หรือ?
สีหน้าเฉินฮ่าวเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ เกือบจะควบคุมสีหน้าไม่อยู่ ได้แต่กำกระดาษตอบรับในมือแน่น
โชคดีจริง ๆ...
เสิ่นกัวผิงสนใจแต่เย่โจวหง ไม่ทันสังเกตสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา
“ผมจะทำให้ดีครับ ขอบคุณอาจารย์เชิน!”
เย่โจวหงพยักหน้าแรง ๆ รู้สึกว่าตัวเองยืดอกขึ้นมาได้อีกหลายส่วน
“เอาละ กลับบ้านไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถอะ”
เสิ่นกัวผิงยิ้มพลางโบกมือให้พวกเขา
“ระหว่างทางกลับบ้านก็ระวังความปลอดภัยด้วย”
……
พอเดินออกจากห้องทำงานอาจารย์ เฉินฮ่าวก็เดินเคียงข้างเย่โจวหงไปพักหนึ่ง
“นายเลือกภาษาญี่ปุ่นเหรอ?”
เขาถามขึ้นมาราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก
“อืม”
เย่โจวหงตอบส่ง ๆ แล้วก็ผ่านเรื่องนี้ไป
“งั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ”
เฉินฮ่าวถอนหายใจอย่างเสียดายมาก
“นายก็รู้นี่ ฝรั่งเศสมีรากฐานทางศิลปะและมนุษยศาสตร์ลึกซึ้ง แค่เดินเล่นในย่านเมืองเก่าสักหน่อยก็ได้สัมผัสวัฒนธรรมชั้นสูงแล้ว”
โห แบบนี้ก็ยังหาเรื่องมาเหนือกว่าได้อีกเหรอ?
“งั้นก็เอาไว้แค่นี้ก่อน ต่างคนต่างพยายามแล้วกัน”
พูดจบ เฉินฮ่าวก็จัดปกเสื้อแล้วเร่งฝีเท้าเดินนำไป
เย่โจวหงไม่ได้หันไปมองเขาอีก
เขาพับกระดาษตอบรับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงนักเรียน แล้วเดินกลับห้องเรียนอย่างอารมณ์ดี
เพื่อน ๆ ยังไม่กลับ กำลังรวมกลุ่มรอเขาอยู่รอบโต๊ะของเขา
“นายไม่เป็นไรใช่ไหม? ครูเชินด่านายหรือเปล่า?”
สวีชิงเหยียนขยับเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง