“ไอ้สารเลว!”
ซูมู่ชิวพูดเสียงเย็นชา “ถ้าไม่มีธุระ ฉันวางสายแล้วนะ”
“อย่าเพิ่งสิ”
ซูเหวินเฉายิ้มอย่างได้ใจ “ลูกพี่ลูกน้อง เธอลองทายดูสิว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไรอยู่?”
“ฉันไม่สนใจจะรู้!”
ซูมู่ชิวกำลังจะวางสาย แต่เสียงของซูเหวินเฉาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “หมดสนุกเลย ช่างเถอะ บอกเธอก็ได้ เมื่อกี้ฉันโทรหาประธานหวัง ประธานหลี่ และประธานจ้าว พวกเขาตกลงแล้วว่าจะให้ฉันรับช่วงต่อจากเธอ สานต่อความร่วมมือที่เหลือ”
“ตอนนี้ฉันกำลังไปบริษัทตระกูลจ้าว อีก 10 นาทีจะเซ็นสัญญากับประธานจ้าวต่อหน้า จากนั้นก็ประธานหวังกับประธานหลี่ พูดไปแล้ว ฉันต้องขอบคุณลูกพี่ลูกน้องนะที่ลงแรงทำงานไว้ตั้งเยอะ”
“ลูกพี่ลูกน้องปลูกต้นไม้ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องได้ร่มเงา นับเป็นเรื่องงดงามในวงการธุรกิจเลยนะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
ใบหน้าของซูมู่ชิวซีดเผือดราวกับขี้เถ้า
มือเธอสั่นจนโทรศัพท์แทบหล่นลงพื้น
ช่างต่ำช้า!
หลังเซียวจ้านก่อเรื่องใหญ่ในพิธีหมั้น ซูมู่ชิวก็เดาได้ว่าซูเหวินเฉาคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ เธอเตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าซูเหวินเฉาจะลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้
“นี่เป็นความต้องการของคุณปู่ อย่ามาโทษฉัน ถ้าจะโทษก็โทษน้องเขยเธอที่ใจร้อนเกินไป กล้าลงมือทำร้ายคนต่อหน้าคุณปู่ เท่ากับตบหน้าคุณปู่ชัด ๆ”