ครอบครัวเดียวกัน……
หัวใจของซูมู่ชิวสั่นสะท้าน ดวงตาซับซ้อนเลื่อนลอยไปชั่วขณะ
“ไปกันเถอะ เรากลับบ้านกัน”
เซียวจ้านจูงมือซูมู่ชิวหันหลังเดินจากไป พอถึงหน้าประตูโถงใหญ่ เขาก็ทิ้งคำพูดไว้โดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าใครไม่พอใจก็มาหาฉันได้เลย ใครกล้าแตะต้องภรรยากับลูกสาวฉัน ตาย!”
เสียงดังกังวานราวระฆัง สะเทือนจนแก้วหูแทบแตก!
บรรยากาศในโถงโรงแรมอึดอัดถึงขีดสุด งานเลี้ยงวันนี้พังไม่เป็นท่าเพราะเซียวจ้านก่อเรื่องขึ้นมา แขกเหรื่อเห็นท่าไม่ดีต่างพากันขอตัวกลับ
กระเจิงกันไปคนละทิศละทาง
ไม่นาน ในโถงโรงแรมอันกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงสี่คน ได้แก่ ซูปิ่งเทียน ซูเจี้ยนกั๋ว ซูเหวินเฉา และซูหม่าง ผู้เป็นปู่ พ่อ ลูก และหลาน
“พ่อ นี่……”
ใบหน้าของซูเจี้ยนกั๋วมืดครึ้ม
“ไร้ประโยชน์!”
ซูปิ่งเทียนยกไม้เท้าหัวมังกรขึ้นฟาดซูเจี้ยนกั๋วอย่างแรงหลายครั้ง ทั้งฟาดทั้งด่าทอ “เรื่องดี ๆ ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือพวกแก! คนที่พวกแกหามาคือแบบนี้หรือ? ฮึ พาหมาป่าเข้าบ้าน รนหาที่เจ็บตัวแท้ ๆ!”
ปกติซูปิ่งเทียนรักหน้าตาที่สุด แต่ตอนนี้หน้าแก่ ๆ ของเขาถูกทำลายจนหมดสิ้น!
“พ่อ อย่าเพิ่งโมโหครับ”
ซูเจี้ยนกั๋วรีบพูด “ไอ้หนุ่มนั่นตัวใหญ่กำยำ นิสัยป่าเถื่อน ตรงกับผลการสืบเรื่องของเราทุกอย่าง แค่ไม่คิดว่าเขาจะป่าเถื่อนถึงขั้นไม่เห็นหัวใครเลย เหมือนหมาบ้ากัดทุกคนที่เจอ”
“มู่ชิวพาเขากลับบ้าน ก็เท่ากับพาระเบิดเวลาลูกหนึ่งกลับไป ถ้าระเบิดขึ้นมา ผู้หญิงสองคนในบ้านนั้น คนหนึ่งพิการ อีกคนยังเป็นเด็ก ก็จบเห่กันหมด……”