เสียงของเซียวจ้านไม่ดังนัก แต่กลับก้องกังวานราวฟ้าผ่า
“คุณพูดว่าอะไรนะ???”
รอยยิ้มเยาะอย่างได้ใจของหวังเหมยแข็งค้างบนใบหน้าทันที หัวใจสะดุ้งวูบ นึกว่าหูตัวเองมีปัญหา จึงถามอย่างงุนงงว่า “พูดอีกทีสิ!!!”
ยังจะให้พูดอีกเหรอ?
พูดบ้าอะไร ยิ่งพูดยิ่งขายหน้า!
“แม่!”
ซุนจื่ออี๋หน้าแดงก่ำ ขอบตาคลอไปด้วยน้ำตา เสียงเรียก “แม่” คราวนี้แฝงทั้งความอัดอั้นและสะอื้น นางพุ่งเข้าไปดึงหวังเหมยออกจากรถเบนท์ลีย์มูซานโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วอธิบายว่า “เขาพูดถูก เสื้อผ้าพวกนี้เขาซื้อให้มู่ชิว รถคันนี้ก็เขาซื้อให้มู่ชิว เส้าฮุยรีบร้อนออกไป เลยไม่มีเวลาซื้อของให้ฉัน...”
ตุ้บ!
หวังเหมยเพิ่งลงจากรถ พอได้ยินคำพูดนั้น ขาก็อ่อนยวบ ทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
ใบหน้าดำคล้ำไปหมด!
เสื้อผ้าราคากว่า 900,000 รถหรูราคากว่า 6,000,000...
สวรรค์!
ผู้ชายร่างกำยำ หน้าตาธรรมดา แถมแต่งตัวซอมซ่อคนนี้ ถูกขังอยู่ในคุกมาห้าปีจริงหรือ? เพิ่งพ้นโทษออกมาจริงหรือ?
เป็นนักข่มขืนจริงหรือ?
แค่จ่ายเงินก็ใช้ไปกว่า 7,000,000 แล้ว ทั้งบุคลิกและกำลังทรัพย์ของเขาทิ้งเฉินเส้าฮุยห่างเป็นสิบช่วงตัว!
ชั่วพริบตา โลกทัศน์ของหวังเหมยแทบพังทลาย
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ”
เซียวจ้านยิ้มบาง ๆ อุ้มซูเสี่ยวเหมิงเดินไปปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร ก่อนหยิบกุญแจรถขึ้นมาล็อกประตู
ก็แค่ป้าข้างบ้านคนหนึ่ง เขาไม่ได้คิดจะอวดเบ่งต่อหน้าหวังเหมยจริง ๆ
แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาไม่อวด หวังเหมยกลับพยายามอวดเสียเอง แถมยังตามกัดเขาไม่เลิกเหมือนหมาบ้า ถ้าอย่างนั้นก็ขออภัย การมาอวดเบ่งต่อหน้าเขาไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย อีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์นั้น!