คำพูดประโยคเดียวทำให้ทุกคนตะลึงงัน
อะไรกันเนี่ย???
ไม่ว่าจะเป็นหวังเหมย หลิวหงซิ่ว หรือซูเจี้ยนเฉิง ต่างพากันเงยหน้ามองเซียวจ้าน ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ นี่เซียวจ้านเป็นคนจ่ายเงินซื้อมาให้ซูมู่ชิวจริง ๆ หรือ?
นี่...เป็นไปได้ยังไง!
ตามที่ซุนจื่ออี๋บอก ราคาชุดเหล่านี้เฉลี่ยเกือบ 10,000 หยวน กระสอบหนึ่งมีหลายสิบชุด รวมแล้วก็หลายแสนหยวน แล้วตั้งสองกระสอบใหญ่ล่ะ? เสื้อผ้าข้างในอย่างน้อยคงมีมูลค่าเกิน 500,000 หยวนใช่ไหม?
เซียวจ้านเพิ่งออกจากคุกในฐานะนักโทษคดีข่มขืน ถูกขังมานานถึง 5 ปี ตอนนี้ยังไม่ทันได้หางานสุจริตทำเลยด้วยซ้ำ จะไปเอาเงินมาจากไหน?
ถึงจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง เขาจะใจกว้างขนาดยอมจ่ายให้ซูมู่ชิวได้อย่างไร?
ชั่วขณะนั้น ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ความคิดสับสนอลหม่าน รู้สึกสมองแทบประมวลผลไม่ไหว
“มู่ชิว จื่ออี๋เขา...”
ครู่ต่อมา หลิวหงซิ่วกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วถามว่า “ที่เธอพูดเป็นความจริงหรือ?”
“อืม”
ซูมู่ชิวพยักหน้า แม้เธอไม่ชอบทำตัวโอ้อวด แต่ก็ยิ่งไม่ชอบให้คนอื่นเข้าใจผิด ท่าทางหยาบคายไร้เหตุผลของหวังเหมยเมื่อครู่ทำให้เธอรังเกียจมาก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
เธอคิดว่า หากเป็นอย่างที่หวังเหมยเข้าใจจริง ๆ ว่าเสื้อผ้าเหล่านี้ไม่ได้ซื้อโดยเซียวจ้าน แต่เป็นเฉินเส้าฮุย แล้ววันนี้ครอบครัวของเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
คงถูกหวังเหมยถากถางจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!
ผู้ดูหมิ่นผู้อื่น ย่อมถูกผู้อื่นดูหมิ่นตอบ!