กลับถึงบ้าน เซียวจ้านเทเสื้อผ้าใหม่ถุงใหญ่ลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น เสื้อผ้ามีหลากสี หลายแบบ หลายขนาด ซูเสี่ยวเหมิงเห็นแล้วก็กระโจนเข้าใส่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ซูมู่ชิวหยิบชุดสูทผู้ชายสองชุดออกมาจากกอง แล้วยื่นให้เซียวจ้าน “ฉันเลือกชุดนี้ให้คุณ”
“ขอบคุณนะ ที่รัก”
เซียวจ้านทั้งแปลกใจทั้งยินดี
แก้มของซูมู่ชิวยังแดงระเรื่อ เธอส่งสายตาบอกเขา “ฉันไม่รู้ไซซ์ของคุณ ก็เลยเลือกตามความรู้สึก เดี๋ยวไปอาบน้ำแล้วลองใส่ดูนะ ว่าพอดีตัวไหม”
“ชุดที่คุณเลือกให้ ไม่ต้องลองก็รู้ว่าพอดีแน่นอน”
เซียวจ้านเอาใจเธอ
“คุณนี่นะ!”
ซูมู่ชิวทั้งอายทั้งโมโห เธอกับเซียวจ้านเพิ่งหมั้นกัน ยังไม่ได้จัดงานแต่ง และไม่ได้ไปจดทะเบียนที่สำนักงานกิจการพลเรือนด้วยซ้ำ พูดให้ถูกก็ยังไม่ใช่สามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่เซียวจ้านกลับเรียกเธอว่าที่รักไม่หยุด เห็นชัดว่ากำลังฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอ
คนลามก!
จังหวะนั้นเอง หลิวหงซิ่วก็เข็นซูเจี้ยนเฉิงตามเข้ามา
พอเข้าประตูก็เห็นเซียวจ้านหยอกล้อซูมู่ชิวเข้าเต็มตา สีหน้าของหลิวหงซิ่วที่เดิมก็หนักใจอยู่แล้ว ยิ่งหม่นลงไปอีก เธอถลึงตาใส่เซียวจ้านอย่างดุดัน ก่อนหันไปพูดกับซูมู่ชิวว่า “มู่ชิว มานี่หน่อย แม่มีเรื่องจะถาม”
พูดจบก็หันหลังเดินเข้าครัว
“อ๋อ”
ซูมู่ชิวถลึงตาใส่เซียวจ้านอีกคน เธอไม่ต้องเดาก็รู้ว่าหลิวหงซิ่วกังวลเรื่องอะไรและอยากถามอะไร
สองแม่ลูกเดินเข้าครัวไป
ส่วนซูเสี่ยวเหมิงก็มัวแต่เล่นกับเสื้อผ้าใหม่อยู่ตรงนั้น
เหลือเพียงพ่อตากับลูกเขยอย่างซูเจี้ยนเฉิงและเซียวจ้าน ทั้งคู่สบตากัน บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา