ภายในห้องทำงานประธานบริษัท
เวลานี้มีคนอยู่สามคน นอกจากพ่อลูกซูเจี้ยนกั๋วกับซูเหวินเฉาแล้ว ยังมีชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง
เขาคือเฉินจงเหอ พ่อของเฉินเส้าฮุย
เฉินจงเหอถือสัญญาที่เพิ่งเซ็นเสร็จไว้ในมือ พลางยิ้มและจับมือกับซูเจี้ยนกั๋ว “คุณซู โครงการนี้มีมูลค่าห้าสิบล้านหยวน สำคัญมากทั้งกับบริษัทของคุณและบริษัทของเรา หวังว่าเราจะร่วมมือกันได้อย่างราบรื่น”
“ขอให้ร่วมมือกันราบรื่นครับ”
ซูเจี้ยนกั๋วยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่ลึก ๆ กลับแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กว่าผู้เฒ่าจะคิดเกษียณและวางมือจากตำแหน่งได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้พ่อลูกซูเจี้ยนกั๋วกำลังต้องการคำสั่งซื้อก้อนใหญ่และผลงานดี ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าตนมีความสามารถพอจะรับช่วงต่อกลุ่มบริษัทตระกูลซู
แต่ทางซูมู่ชิวกลับเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น จนทำให้คำสั่งซื้อก้อนใหญ่จากจ้าวหย่งหรง คุณหลี่ และคุณหวังต้องสะดุด
จังหวะที่เฉินจงเหอเข้ามาเซ็นโครงการมูลค่าห้าสิบล้านหยวน จึงไม่ต่างอะไรกับการยื่นมือเข้าช่วยยามคับขัน สำหรับพ่อลูกซูเจี้ยนกั๋วแล้ว ความหมายเชิงสัญลักษณ์ของมันสำคัญกว่ามูลค่าโครงการเสียอีก
“หึ ซูมู่ชิว เธอจะเอาอะไรมาแข่งกับฉัน?”
ซูเหวินเฉายืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าภาคภูมิใจ ในใจด่าทอว่า “อาศัยรูปร่างกับหน้าตาเที่ยวหว่านเสน่ห์ไปทั่ว เกาะผู้ชายได้ตั้งหลายคนแล้วคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง?”