“วางใจเถอะ ฉันไม่ขอเงินคืนหรอก” เซียวจ้านกลอกตา
“ถ้าอย่างนั้นคุณ...”
เซียวจ้านหันไปมองพนักงานขายอีกคน พลางส่งสัญญาณบอกว่า “เดี๋ยวช่วยแพ็กเสื้อผ้าที่ภรรยาฉันกับคุณผู้หญิงท่านนี้เลือกไว้ทั้งหมด ส่วนตัวที่เหลือยกให้คุณ จะจัดการยังไงก็ตามใจ”
“ยกให้ฉันเหรอคะ?”
พนักงานขายอีกคนเบิกตากว้าง รู้สึกราวกับมีโชคลาภก้อนโตตกลงมาจากฟ้า แล้วหล่นใส่หัวเธออีกครั้ง
“ใช่ ยกให้คุณ”
เซียวจ้านพยักหน้า “พนักงานขายที่มีคุณธรรมสมควรได้รับเรื่องน่ายินดีแบบนี้”
“ขอบคุณค่ะคุณผู้ชาย!”
พนักงานขายอีกคนซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา รีบกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซูมู่ชิวกับซุนจื่ออี๋สบตากัน ต่างเห็นคำห้าคำในดวงตาของอีกฝ่ายว่า ‘เศรษฐีใหม่! ใช้เงินไม่คิด!’
เสื้อผ้ากว่าร้อยชิ้น ราคาเกือบล้านหยวน ต่อให้ซูมู่ชิวกับซุนจื่ออี๋เลือกกันตามใจ อย่างมากก็เลือกได้เพียงครึ่งหนึ่งที่เหมาะกับตัวเองและคนในครอบครัว ส่วนที่เหลืออย่างน้อยก็ขายได้ราวสี่แสนหยวน!
เซียวจ้านพูดเพียงประโยคเดียวว่าจะยกให้คนอื่น แล้วก็ยกให้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
แถมยังยกให้คนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย เป็นแค่พนักงานขายในร้าน...
เอื๊อก!
พนักงานขายคนก่อนกลืนน้ำลาย ใบหน้าซีดเผือดดูย่ำแย่ราวกับกินอุจจาระเข้าไป หัวใจสั่นสะท้าน เลือดในอกยิ่งหยดหนักและถี่ขึ้น ถึงขั้นอยากเอาหัวโขกให้ตายไปเสีย!
ตอนแรกเธอคิดว่าเซียวจ้านแค่ทำเป็นวางท่ารวย เพื่อจะเก็บคำพูดโอ้อวดเมื่อครู่กลับคืน ใครจะคิดว่าเจ้าหมอนี่จะไม่เล่นตามบท แถมยังอวดรวยต่อจากเมื่อกี้ด้วยการทำเรื่องใหญ่โตขึ้นมาอีกอย่างง่ายดาย!