“แก!”
ซูมู่ชิวชะงัก ก่อนชักมือขวากลับ
“ชุดกระโปรงสีขาวตัวนี้เป็นคอลเลกชันใหม่ประจำฤดูใบไม้ร่วง ออกแบบด้วยมือโดยดีไซเนอร์ชั้นนำจากอังกฤษ ใช้ผ้าคุณภาพเยี่ยมเหมือนกัน กว่าเจ้านายของเราจะได้สินค้ามาก็ไม่ง่าย แถมยังมีแค่ตัวเดียวด้วย”
พูดจบ พนักงานขายก็หันไปมองเซียวจ้าน พลางแค่นเสียงว่า “ดูแลผู้หญิงของตัวเองให้ดี แค่มองให้ชื่นใจก็พอแล้ว ผู้ชายจนไม่เป็นไร แต่พาผู้หญิงของตัวเองออกมาเที่ยวแล้วยังทำแบบนี้ มันไม่ถูกนะ”
รูม่านตาของเซียวจ้านหดวูบ
เขาเข้าใจแล้ว
มิน่าตอนซูมู่ชิวลูบชุดกระโปรงสีขาวอยู่คนเดียวเมื่อครู่ พนักงานขายถึงไม่แสดงปฏิกิริยา แต่พอเขาเดินมาอยู่ข้างซูมู่ชิว อีกฝ่ายกลับพุ่งเข้ามาห้ามทันที
ที่แท้เขาเป็นต้นเหตุทำให้ซูมู่ชิวเดือดร้อน!
แม้ตอนนี้ซูมู่ชิวจะตกอยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดี แต่ก็แต่งตัวประณีตมาก แม้จะขัดสนเงินจริง ๆ อย่างน้อยก็ดูเหมือนคนมีเงิน ส่วนเซียวจ้านกลับตรงกันข้าม ในกระเป๋ามีเงิน แต่เสื้อผ้าทั้งตัวรวมกันแล้วอย่างมากก็ไม่เกิน 300 หยวน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นไอ้หนุ่มกระจอกจน ๆ
ตัดสินคนจากรูปลักษณ์สินะ! บ้าชะมัด!
“คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?”
ใบหน้าสวยของซูมู่ชิวแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าโกรธ หรืออายที่พนักงานขายเรียกเธอว่า “ผู้หญิงของเซียวจ้าน” กันแน่ เธอเอ่ยเสียงเย็นว่า “พวกคุณเปิดร้านทำธุรกิจ ไม่ซื้อก็ห้ามจับ นี่คิดจะยัดเยียดขายกันหรือไง?”
“ถ้าผู้ชายของคุณมีเงิน ก็ให้เขาซื้อให้สิ”
พนักงานขายไม่มีท่าทีจะยอมถอย คำพูดเหมือนจะพูดกับซูมู่ชิว แต่สายตากลับจับจ้องเซียวจ้านตลอดเวลา พร้อมเชิดคางขึ้น สีหน้าท้าทายเต็มที่
“คุณทำเกินไปแล้ว!”
ซูมู่ชิวเพิ่งเคยเจอพนักงานขายไร้เหตุผลขนาดนี้ มือที่กำกระเป๋าสตางค์อยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เธอกัดฟัน ตั้งใจจะยอมเสียเงินเพื่อรักษาศักดิ์ศรี แล้วควักเงินซื้อชุดกระโปรงสีขาวตัวนั้นเสียเลย
“เกิดอะไรขึ้น?”
ตอนนั้นเอง เฉินเส้าฮุยกับซุนจื่ออี๋เดินเข้ามาตามเสียง เฉินเส้าฮุยมองชุดกระโปรงสีขาวตัวนั้น ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า “คุณผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนของผม เธอชอบชุดตัวนี้ แค่แตะดูจะมีปัญหาอะไร?”