ทุกคนต่างชะงักงันเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เฉินเส้าฮุยมองเซียวจ้านราวกับกำลังมองคนเสียสติ จังหวะนี้ยังกล้าโผล่หน้ามาอีก ไม่หาเรื่องตายหรือไง?
“ไอ้โง่!”
หญิงสาววัยเยาว์มองเซียวจ้านด้วยสายตาดูแคลน
“เธอ...”
หัวใจของซูมู่ชิวกระตุกวูบ รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี จึงคิดจะห้ามเซียวจ้านโดยไม่รู้ตัว แต่กลับถูกซุนจื่ออี๋ขวางไว้ ซุนจื่ออี๋ดึงเธอไปด้านข้างแล้วแค่นเสียงว่า “เขาคงไม่รู้ฐานะของเฉียนอีหมิง แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พอล่วงเกินเฉียนอีหมิงแล้ว เขาก็ไม่มีที่ยืนในเฉวียนเฉิงอีกแน่ ยืมมือเฉียนอีหมิงจัดการไอ้สารเลวนี่เสีย แล้วฉันค่อยแนะนำเพื่อนของเส้าฮุยให้เธอรู้จัก ได้ประโยชน์สองต่อ แถมยังลดปัญหาไปได้เยอะ”
“แต่...”
“เชื่อฉัน ไม่มีผิดหรอก!”
ซุนจื่ออี๋จับซูมู่ชิวไว้แน่น รอดูเรื่องสนุกอย่างใจจดใจจ่อ
“ไอ้หนู แกพูดกับฉันอยู่หรือ?”
เฉียนอีหมิงดึงบัตรธนาคารที่ยื่นออกไปกลับมา ก่อนหันมามองเซียวจ้าน แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ราวกับกำลังมองมดปลวกไร้ค่า เขาหัวเราะเย็นชา “แน่จริงก็พูดที่แกเพิ่งพูดเมื่อกี้ซ้ำอีกครั้งสิ ในเฉวียนเฉิง คนที่กล้าแย่งของจากฉัน แกเป็นคนแรก”
“งั้นหรือ?”
เซียวจ้านก้าวยาว ๆ ไปยังเคาน์เตอร์ ยืนประจันหน้ากับเฉียนอีหมิง ทั้งสองสบตากัน แต่เขากลับไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ใช่แค่ชุดสีขาวตัวนี้ เสื้อผ้าทุกตัวในร้านนี้ ฉันเหมาหมด”