จู้หร่วนหลานจ้องแผ่นหลังของเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วเดินตามไป
ในใจเธอยังคงไม่ค่อยวางใจ กลัวว่าเด็กคนนี้จะพบอะไรเข้า
ความลับของเธอห้ามให้ใครล่วงรู้เด็ดขาด หากมีคนรู้เข้า เธอคงต้องเจอปัญหานับไม่ถ้วน
ดังนั้นจู้หร่วนหลานจึงแอบตามไปเงียบ ๆ
เด็กคนนั้นพักอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้นัก ระยะห่างจากทะเลสาบร้างแห่งนั้นก็ไม่มาก ทำเลตรงนี้เปลี่ยวจริง ๆ รอบด้านแทบไม่มีใคร มีเพียงกระท่อมหลังเล็กที่สร้างขึ้นอย่างโดดเดี่ยว
จู้หร่วนหลานมองสำรวจ แล้วก็พบว่าจากตำแหน่งของกระท่อมหลังนั้นสามารถมองเห็นทางที่เธอเพิ่งเดินผ่านมาได้จริง ๆ ไม่แปลกที่เด็กคนนั้นจะเห็นเธอ
จู้หร่วนหลานเห็นเด็กคนนั้นรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน เสียงของเขาเจือความยินดีขณะปลอบแม่ที่กำลังป่วยกับน้องสาวตัวน้อย
จู้หร่วนหลานยืนมองอยู่ห่าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเด็กคนนั้นแอบออกจากบ้าน ดูท่าทางเหมือนจะเข้าเมืองไปซื้อของ
คราวนี้เธอไม่ได้ตามเขาไป แต่กลับเดินเข้าไปในกระท่อมไม้ที่คับแคบจนแทบไม่มีที่ขยับ
ในบ้านมีหญิงคนหนึ่งกำลังไออย่างยากลำบาก ฟังจากเสียงไอแล้ว โรคนี้คงทรมานเธอมาพักใหญ่แล้ว ส่วนเด็กหญิงตัวเล็กอีกคนกำลังใช้มือลูบหลังหญิงคนนั้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ คล้ายพยายามบรรเทาความทรมานให้
จู้หร่วนหลานเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี
ประตูไม้เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดชัดเจน หญิงที่กำลังไออยู่ได้ยินเสียงประตูเปิดก็รีบดึงเด็กหญิงตัวเล็กเข้ามากอด แล้วจ้องผู้มาเยือนอย่างระแวดระวังทันที