เช้าวันรุ่งขึ้น จู้หร่วนหลานออกจากห้องพักในโรงแรม คราวนี้เธอเปลี่ยนโฉมอีกครั้ง ปลอมตัวเป็นหญิงวัยสามสิบกว่า ๆ หน้าตาธรรมดา บนใบหน้ายังแต้มกระให้ดูสมจริง เพื่อปกปิดโฉมงามสะดุดตาของตัวเอง
จู้หร่วนหลานยืนอยู่หน้าธนาคาร สูดหายใจลึก ๆ ก่อนก้าวเข้าไปในธนาคารของซูโจวอย่างแน่วแน่
ภายในธนาคารยังคงวุ่นวายเช่นเคย เพียงแต่รูปแบบการทำงานของธนาคารที่นี่ไม่เหมือนกับที่เซี่ยงไฮ้เท่าไรนัก
ธนาคารในเซี่ยงไฮ้มีประสิทธิภาพกว่า ส่วนทางซูเฉิงยังดูด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย
จู้หร่วนหลานกวาดตามองภาพรวมของธนาคารคร่าว ๆ จากนั้นก็เดินไปหาเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเพื่อแจ้งความประสงค์
“ฉันต้องการเอาของในตู้นิรภัยออกมา”
เจ้าหน้าที่ธนาคารมองจู้หร่วนหลานคร่าว ๆ เพียงปรายตามองใบหน้าเธอแวบเดียว ก่อนจะหันไปสนใจกุญแจที่เธอหยิบออกมา
เมื่อเห็นหมายเลขบนกุญแจชัดเจน เจ้าหน้าที่คนนั้นก็เอ่ยว่า “รอสักครู่ครับ!”
จากนั้นเขาก็รีบไปด้านใน ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกุญแจอีกดอก แล้วพาจู้หร่วนหลานไปยังบริเวณที่เก็บตู้นิรภัย
ทางเดินไปยังบริเวณเก็บตู้นิรภัยวกวนมาก จู้หร่วนหลานเดินตามเจ้าหน้าที่เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ที่นี่ไม่มีหน้าต่างเลยสักบาน มีเพียงทางเดินเส้นเดียว แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เดินมาถึงไหนแล้ว
เดินไปได้สักพัก ทั้งคู่ก็หยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง
เจ้าหน้าที่ใช้กุญแจเฉพาะเปิดประตูบานหนาหนัก ก่อนพาจู้หร่วนหลานไปยังตู้นิรภัยที่ตรงกับหมายเลขซึ่งเธอแจ้งไว้