เสียงของจู้หร่วนหลานที่ดังออกมาจากโทรโข่งเพี้ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ดังมากพอจะส่งผ่านพายุฝนไปได้!
บนเรือลำใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ลูกเรือกำลังยุ่งอยู่บนดาดฟ้าเพื่อเตรียมรับมือกับพายุที่ใกล้เข้ามา พอดีกับที่ไฟฉายกำลังแรงในมือจู้หร่วนหลานส่องไปโดนตาของลูกเรือคนหนึ่งบนดาดฟ้า
เขาถูกแสงจ้าจนต้องยกมือขึ้นบังตา พลางพึมพำว่า “หา? นั่นอะไรน่ะ?”
จากนั้นลำแสงก็หายไป ก่อนจะเลื่อนไปตกบนพื้นดาดฟ้าข้างตัวเขา แล้วส่ายไปมาอีกครั้ง จนไปหยุดอยู่บนตัวลูกเรืออีกคน
ลูกเรือคนนั้นตกใจมากเช่นกัน “นี่มันอะไรกัน?” เขาสะดุ้งจนกระโดดโหยง ก่อนจะถอยไปด้านข้าง
เสียงร้องของเขาทำให้ลูกเรือคนอื่น ๆ หันมามองทางนี้ แล้วก็เห็นแสงที่ส่ายไปมา
จากนั้นก็มีเสียงโทรโข่งดังขึ้น
“ได้ยินไหม? ทำไมฉันได้ยินเหมือนมีคนร้องขอความช่วยเหลือ?” ลูกเรือคนหนึ่งถามอย่างสงสัย
“มีคนร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ! แสงเมื่อกี้เป็นแสงจากไฟฉาย!” ลูกเรือที่ไหวพริบดีคนหนึ่งตะโกนบอก
“เป็นไปไม่ได้ ไฟฉายจะส่องไปได้ไกลขนาดนั้นได้ยังไง อีกอย่าง กลางทะเลแบบนี้จะมีคนอยู่ได้ยังไง!”
“พวกคุณว่าเป็นปีศาจทะเลหรือเปล่า? ฉันได้ยินมาว่าปีศาจทะเลจะออกมาอาละวาดในคืนพายุ ใช้เสียงร้องขอความช่วยเหลือล่อลวงคนลงทะเล แล้วทำให้จมน้ำตาย!”