จู้หร่วนหลานฟื้นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกมึนงงไปทั้งตัว พอขยับตัวเพียงนิดเดียวก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาจากกลางอก เธอทำได้แค่พลิกตัวตะแคง ก่อนจะก้มหน้าอาเจียนแห้ง ๆ อยู่บนพื้น
“อ้วก...” ใบหน้าของจู้หร่วนหลานซีดขาวผิดปกติ ทว่ารอบดวงตากลับแดงเรื่อเพราะความคลื่นไส้ตามธรรมชาติ ยิ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงกับใบหน้าเล็กซีดขาว ยิ่งทำให้เธอดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย
ท่าทางของเธอทำให้หมอที่อยู่ด้านนอกห้องพยาบาลได้ยินเสียง เขาจึงเดินเข้ามาดู แล้วก็เห็นสภาพของจู้หร่วนหลาน
“อ้าว ฟื้นแล้วเหรอ?” หมอเข้ามาตรวจดูอาการของเธอ ก่อนจะสรุปว่า “อืม ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ลอยอยู่ในทะเลนานเกินไปจนตัวเย็นเกินไปหน่อย พักฟื้นสักระยะก็หายแล้ว! แต่คุณนี่เก่งจริง ๆ นะ ได้ยินว่าคุณเกาะแผ่นไม้จนได้รับการช่วยเหลือ เมื่อวานอากาศก็แย่ขนาดนั้น ยังรอดมาได้ ดูท่าคุณจะโชคดีไม่น้อยเลย!”
เดิมทีจู้หร่วนหลานอยากยิ้มให้เขาสักหน่อย อย่างไรเสียคนตรงหน้าก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเธอ
แต่ตอนนี้เธอทรมานเหลือเกิน อย่าว่าแต่ยิ้มเลย แม้แต่สีหน้าก็ยังควบคุมได้ยาก
ดูเหมือนหมอจะเข้าใจอาการของเธอ เขารินน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง “คุณพักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะไปที่ครัวให้คนทำอะไรมาให้กิน เติมสารอาหารสักหน่อย เดี๋ยวก็ไม่เป็นอะไรแล้ว!”
หลังหมอออกไป สิ่งแรกที่จู้หร่วนหลานทำคือค้นหาน้ำตาลกลูโคสชนิดดื่มที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้จากมิติ ตอนนี้เธอรู้สึกแย่มาก แต่หมอบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร อาการแบบนี้ของเธออาจเป็นเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ