ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่คิดปรานีผู้คนบนเรือที่กำลังเผชิญเคราะห์ร้าย ฝนที่ใกล้จะหยุดตกกลับเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งทีละน้อย หยาดฝนเย็นเฉียบปะปนกับน้ำตาบนใบหน้าของผู้คน จนไม่รู้ว่าน้ำฝนหรือน้ำตากันแน่ที่เย็นกว่า!
คนตระกูลสั่วหวาดกลัวจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ ใครจะคิดว่าคนที่เคยสง่างามน่าเกรงขามเหล่านั้นจะมีสภาพเช่นนี้!
ท่านยายกับคุณชายใหญ่เคยเป็นคนที่มีอำนาจเด็ดขาดในบ้าน แต่ตอนนี้กลับเหมือนนกกระทา ถูกคนอื่นคุ้มกันอยู่กลางฝูงชน เมื่อมองเรือลำใหญ่ที่กำลังจะจม ความเศร้าโศกอย่างท่วมท้นก็ผุดขึ้นในใจ
โดยเฉพาะเมื่อครู่พวกเขาเพิ่งเห็นกับตาว่าพ่อบ้านกับคนอีกหลายคนตกลงไปในทะเลคลุ้มคลั่งอย่างไร้ความปรานี ภาพนั้นทำให้ทุกคนหวาดผวาจนขวัญเสีย!
ยิ่งตอนนี้เป็นเวลากลางคืน ทั้งคลื่นลมในทะเลก็ปั่นป่วน ผืนน้ำดำมืดดูราวกับกลืนกินหัวใจคนได้ เพียงมองแวบเดียวก็เกิดความหวาดกลัวไม่รู้จบ กลัวเหลือเกินว่าจะมีอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นมาจากทะเลมืดมิดโดยไม่ทันตั้งตัว
สิ่งที่ไม่รู้นั่นแหละน่ากลัวที่สุด!
คนตระกูลสั่วล้วนเป็นผู้ดีมีฐานะมาตั้งแต่เกิด แค่พายุฝนฟ้าคะนองก็ทำให้หวาดกลัวมากพอแล้ว จะให้พวกเขาทนรับมือกับเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?
“นี่... พวกเราคงต้องมาตายอยู่ที่นี่แล้ว...” ภรรยาคนรองตัวสั่นงันงก ความโอหังอวดดีที่เคยมีหายไปหมด ตอนนี้เธอดูราวกับดอกไม้บอบบางที่ถูกลมฝนโหมกระหน่ำจนใครจะรังแกอย่างไรก็ได้ ไม่ต้องจงใจทำอะไรด้วยซ้ำ แค่มีลมแรงพัดมาเบา ๆ สักระลอก ก็คงหักโค่นทั้งราก!