เรือส่งเสียงครืนครั่นราวกับกำลังรับน้ำหนักไม่ไหว ผืนน้ำทะเลอ้าปากกว้างดุจปีศาจร้าย ราวกับกำลังจะกลืนเรือลำนั้นลงไปทั้งลำ
จู้หร่วนหลานตะเกียกตะกายไปยังสถานที่ที่เธอจำได้จากความทรงจำก่อนหน้านี้ ตรงนั้นเป็นสถานที่ซึ่งเธอคิดว่าอาจยังมีความหวัง แต่เมื่อไปถึง เรือชูชีพที่เธอฝากความหวังไว้กลับหายไปเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรือสองลำชนกันจนพัง หรือถูกคนอื่นเอาไปแล้ว!
ไม่ว่าอย่างไร แผนของจู้หร่วนหลานก็ล้มเหลว!
เธอหมดหนทางอย่างสิ้นเชิง เรือเอียงมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอจำเป็นต้องตัดสินใจแล้ว
จู้หร่วนหลานไม่ลังเล อาศัยความมืดของค่ำคืนเป็นฉากกำบัง หยิบห่วงชูชีพออกมาจากมิติแล้วสวมเข้ากับตัว จากนั้นมองผืนน้ำทะเลดำมืดที่ไหลทะลักเข้ามา สูดหายใจลึก ๆ ก่อนกอดห่วงชูชีพกระโดดลงทะเล
เธอไม่อยากนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ อยู่บนเรือก็ไม่มีทางรอด ส่วนการออกตามหาเรือชูชีพที่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน เธอยอมหนีออกจากบริเวณนี้เดี๋ยวนี้เสียยังดีกว่า
ในวินาทีที่กระโดดลงทะเล หัวใจของจู้หร่วนหลานเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอสัมผัสได้ถึงน้ำทะเลเย็นยะเยือกกัดกินร่างกาย ความมืดมิดไร้ขอบเขตและเสียงกรีดร้องแหลมบาดหูจากเรือลำใหญ่ต่างทิ่มแทงหัวใจ
แต่เธอไม่กล้าอยู่บนเรือต่อ ตอนนี้ตัวเรือเอียงไปมากกว่าครึ่งแล้ว ผลลัพธ์ของการรอคอยย่อมมีแต่จมลงทะเล และถึงตอนนั้นเธอก็ยิ่งหนีไม่พ้น!
น้ำทะเลหนาวเย็นจนแทบเสียดกระดูก มีเพียงห่วงชูชีพอย่างเดียว เธอไม่มีทางหนีออกจากบริเวณนี้ได้ จุดจบที่รออยู่มีเพียงความตาย!