“น้องสะใภ้เจ็ด เธอก็รู้ว่าเดิมทีฉันเป็นคนนอก เรื่องนี้อยากช่วยก็ช่วยไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้น ทางน้องเจ็ดน่ะ ใครจะรู้ว่าเขาจะฟังหรือเปล่า? เธอเป็นภรรยาเขา คำพูดของเธอยังไม่มีน้ำหนัก แล้วจะให้พี่สะใภ้อย่างฉันไปเกลี้ยกล่อมเธอคิดดูสิว่าเป็นไปได้หรือ?”
สีหน้าของภรรยาคนที่เจ็ดเปลี่ยนไปทันที “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่จะไม่ช่วยฉันไม่ได้นะ!”
ภรรยาคนโตเห็นสีหน้าของภรรยาคนที่เจ็ดก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะโวยวายขึ้นมา จนแผนที่กำลังเล่นอยู่ของตนดำเนินต่อไม่ได้
“แต่เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางออกเสียทีเดียว จริง ๆ แล้ว ถ้าจะพาเธอไปด้วยก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เพียงแต่ระหว่างทางเธอคงต้องลำบากสักหน่อย ไปพร้อมกับพวกเราไม่ได้ แต่ขึ้นเรือไปด้วยกันได้ พอถึงที่หมายแล้ว ฉันจะจัดการให้เธอกลับบ้านไปด้วยกัน! ถึงตอนนั้นเรื่องก็กลายเป็นที่แน่นอนแล้ว ต่อให้ท่านยายไม่พอใจอยู่ในใจ แต่เธอก็ไปด้วยกันแล้ว ท่านจะทำอะไรได้? แค่...”
พอได้ยินเช่นนั้น ภรรยาคนที่เจ็ดก็ร้อนใจ รีบขยับตัวไปนั่งข้างภรรยาคนโต แล้วยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายไว้ด้วยความกระวนกระวาย
“แค่อะไรหรือคะ?”
“แค่ถึงตอนนั้น เธอคงต้องเตรียมเงินไว้ให้มากหน่อย เพราะท่านยายอาจจะโกรธเธอ ไม่ต้อนรับเธอไปอีกพักใหญ่ ฉันกลัวว่าท่านจะกีดกันเรื่องเงินด้วย บางทีอาจไม่ยอมให้เธอเข้าบ้านด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นเธอก็คงต้องหาที่พักให้เรียบร้อยก่อน ถึงจะไปขอให้ท่านยายยกโทษให้ได้ใช่ไหม? แต่ฉันก็รู้ว่าผู้หญิงอย่างเราลำบากแค่ไหน เงินในบ้านผู้ชายเป็นคนควบคุมทั้งนั้น นอกจากเงินที่ทางบ้านเดิมให้มาแล้ว หลายปีมานี้ฉันแทบไม่มีโอกาสแตะถุงเงินของพี่ชายเธอเลย!”